Een bikersbegrafenis

begrafenis200903071028

Het is zondag 24 augustus 2008. Na twee maanden lidmaatschap van het I.O.C.H. ben ik in de gelegenheid mee te gaan met de toertocht Utrecht. Via de mail spreek ik met ‘mijn’ provinciehoofd Mark Pleijster af waar ik me kan melden.

Bij het benzinestation ontmoet ik Mark, Alex, Jos en een aantal anderen. Ik stel mezelf voor en krijg een handdruk met de duimen om elkaar heen alsof we gaan armpjeworstelen. Het is mij meteen duidelijk dat dit het teken is dat ik er als groentje ook gewoon bij hoor. Mark regelt dat ik door Alex word ‘begeleid’. Waar ik ook ga of sta, ik hoef me geen moment alleen te voelen want mijn nieuwe vriendjes houden mij in de gaten!

Tijdens het verzamelen bij de Witte Bergen langs de A1 heb ik het genoegen dat Mark even tijd neemt om met me te praten. Op het forum had ik al wel gelezen dat hij ernstig ziek was, maar het was hem nog niet aan te zien. Ik leer hem kennen als een onwijs sympathieke biker pur sang. Beetje aan de maat, maar met een warme glimlach waardoor je de onbedwingbare neiging krijgt om hem te knuffelen. Mark vertelt zeer open over zijn ziekte en zijn hoop om zijn 50e verjaardag nog te halen.

Het is zondag 1 maart 2009. Op het forum van de I.O.C.H. heeft ‘The Beast’ het bericht geplaatst wat we allemaal zagen aankomen, maar wat zoals wel vaker toch onverwacht kwam. Mark heeft zijn 50e verjaardag niet weten te halen. Verder had Mark te kennen gegeven een echte bikersbegrafenis te willen. Hoe kan het ook anders?
begrafenis200903071052
Het is zaterdag 7 maart 2009. Zeer vereerd met het verzoek van Alex aan mij om mijn steentje bij te dragen aan een waardig afscheid van Mark, meld ik mij om 08:00 uur bij Het Tolhuis in Zaandam. We zorgen daar voor het ontvangst van motorrijders uit het gehele land en zelfs van over de grenzen. Er zouden zich uiteindelijk zo’n 180 motorrijders melden. Om 09:30 uur komt Alex op de motor van Mark aanrijden. De kist van Mark is op een Dodge geplaatst, een automerk dat menig motorrijder wel kan accepteren. Met politiebegeleiding vertrekt de stoet via de Westzijde en de Stationsstraat richting de begraafplaats. Op de Stationsstraat staan we even stil en laten we de pijpen loeien.

Op de begraafplaats worden de motoren tussen de bomen geplaatst, als een erehaag. Na de plechtigheid dragen de bikers die het dichtst bij Mark hebben geleefd hem naar zijn laatste rustplaats. De wandeling van de aula naar het graf verloopt muisstil. De blinkende motoren die we hierbij passeren zwijgen eveneens. Mark’s homeys geven hem een echt bikersafscheid, in bijzijn van zijn vrouw en zoon. Hierna krijgen de overige aanwezigen de gelegenheid om zelf nog afscheid te nemen van Mark. En alsof het zo moest zijn, hadden tot dit moment de wolken gewacht om de zon te bedekken..

Ik kende Mark nog maar kort en niet eens zo heel erg goed, maar toch ben ik ervan overtuigd dat hij het precies zo gewild zou hebben als het is gegaan. Mark, rust zacht!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s