Elfstedentocht per motor

Op zoek naar het Reinier Paping gevoel

img782793054Toen ik bedacht dat ik vlak voor de winterstop toch nog een flink tochtje wilde rijden, duurde het niet lang totdat ik bedacht dat een Elfstedentocht wel een ritje ‘in stijl’ zou zijn. Van een clubgenoot ontving ik pas geleden een Elfsteden-navigatiebestandje en vandaag, zondag 8 november 2009, zou het droog blijven. De maximale 8 graden Celsius mocht de pret niet drukken. Een beetje kou hoort bij een echte Elfstedentocht, nietwaar?

’s Morgens vroeg een pot koffie in een thermosfles gegoten en krentenbolletjes gesmeerd. Om de rit te overleven, trok ik onder mijn leren pak lang thermo-ondergoed aan en twee sweaters. Mijn leren jack is daarnaast ook nog eens gevoerd, dus dat moest uit te houden zijn. Een halfuur na zonsopgang, rond 08:15 uur, ging ik op weg.

Helaas was het pittig mistig op de A7. Na een kwartier begon ik dat al te voelen aan mijn vingerkootjes. Door de mistdruppeltjes werden de vingers van mijn handschoenen vochtig. Hierdoor werd mijn lichaamstemperatuur via mijn vingers met kracht naar buiten getrokken. Aangezien het best nog vroeg was, vertrouwde ik erop dat weldra de mist op zou trekken en mijn zwarte leren pak de warmte van de zon zou absorberen.

De officiële start van de Elfstedentocht is in Leeuwarden. Vanwege de ligging van de route, had ik gekozen voor een startpunt tussen Makkum en Harlingen. Daar kwam ik volgens mijn Garmin rond 10:40 uur aan. Het duurde even voordat ik doorhad dat mijn navigatie nog uitging van de zomertijd. Een starttijd van 09:40 viel mij nog alleszins mee. Vol goede moed vertrok ik in de richting van Harlingen, nog steeds hopend dat de mist zou optrekken. Tot nu toe was het ritje helaas nogal foggy-style, met desastreuze gevolgen voor het uitzicht en voor de gevoelstemperatuur, die niet veel boven de nul graden Celsius lag.

img782792747

Rond Franeker zag ik de eerste tekenen van een zonnetje dat vocht om zijn bestaansrecht. Nabij Het Bildt brak de zon eindelijk heerlijk door. Terwijl de zon mijn leren pak verwarmde, voedde ik mijn innerlijke warmte met wat koffie uit de thermosfles. Friesland heette mij alsnog een warm welkom! Ik verheugde mij op de rest van de tocht. Een krap halfuurtje later, bij Dokkum, zei Friesland echter weer ijskoud dat ik vandaag beter thuis had kunnen blijven. Het werd weer wit voor mijn ogen… door de mist welteverstaan. Het asfalt was weer vochtig, de vingerkootjes deden weer zeer en de sjaal ging weer voor de mond.

img782793264

Tot mijn spijt zou het de hele dag verder zo blijven. Behalve het stukje tussen Sloten en Stavoren, zag ik door de mist weinig van het authentieke Friesland. Rond een uurtje of 15:30 had ik het rondje rondgereden en arriveerde ik op het eindpunt, een carpoolplekje nabij de A7. Sneller dan bij een georganiseerde tocht ongetwijfeld, want ik hoefde geen tijd te besteden aan stempelposten en uitgebreide lunches. Als een echte Reinier Paping had ik de Friese kou geheel solo getrotseerd.

Met trillende vingers lukte het me met enige moeite om mijn blaas te legen en kon ik de rit huiswaarts aanvaarden. Onderweg probeerde ik mezelf nog een beetje warm te blazen in mijn sjaal. Ik bemerkte echter net op tijd dat ik hyperventilerend op mijn motor zat. Gelukkig arriveerde ik een kwartiertje voor zonsondergang thuis, waar ik geheel in stijl van Henk Angenent werd getrakteerd op spruitjes!

img782793376

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s