Lucy op training in het Taunusgebergte

img946788792Dit jaar met Koninginnedag kon ik niet naar Amsterdam als ik dat had gewild. Ik was namelijk met Lucy en 24 medecursisten op pad in Duitsland, waar ik deelnam aan een 4 daagse bergtraining van LCVM Bergtrainingen (LCVM staat voor Landelijk Coördinatiecentrum Verhoogde Motorrijvaardigheid). De dag tevoren uiteraard de motor afgetankt, bandenspanning op peil gebracht en oliepeil gecontroleerd. Om 05:45 uur ging de wekker al, om op tijd op het verzamelpunt op de A12 vlakbij de grens met Duitsland te kunnen zijn. Van daaruit vertrokken we met een groepje van ongeveer 15 richting hotel Taunusblick in Hömberg. De rest ging daar op eigen houtje heen.

img946789298

Voor lunchtijd arriveerden we bij het hotel en na het inchecken was het tijd voor een hapje. Vervolgens kregen we van John Bruins, de man achter LCVM Bergtrainingen, uitleg over de introductieroute van die middag. John past ondanks zijn licht Bourgondische uiterlijk wonderwel op een Suzuki GSX-R, wat op zich geen al te grote motor is om te zien. Enkele medecursisten bezweren mij dat wat dat betreft zijn uiterlijk misleidend is, want als hij eenmaal op de motor stapt zou er niemand zijn die hem bij kan houden! 

Hoewel de instructeurs, alle vier in het dagelijks leven werkzaam op een politiemotor, stuk voor stuk ongetwijfeld ontzettend hard kunnen rijden, gaat het daar tijdens deze training in het geheel niet om. De training is onder andere bedoeld om stuur- en kijktechniek in de bochten te verbeteren, naast nog wat andere zaken die je tijdens een gewone rijopleiding voor de motor niet krijgt aangereikt. Het doet mij dan ook deugd om naast mijn eigen chopper ook twee Harleys, twee Kawasaki VN’s, een Honda Shadow en een Suzuki M800 tussen de toer- en racemotoren van met name Honda en BMW te zien staan. Choppers vallen tijdens deze training gelukkig niet uit de toon. 

img946792031
John vertelt dat hij tijdens het introductieritje voorop rijdt en de juiste lijnen zal laten zien. De minder ervaren rijders doen er volgens hem goed aan om vooraan in de stoet mee te rijden, want hoe meer je achteraan rijdt hoe meer je moet ‘bijtrekken’. Omdat ik met mijn 18 jaar rijervaring nog nooit ben bijgespijkerd, speel ik op safe en sluit ik als derde aan achter John. Het grote voordeel is dat ik zijn rijlijnen kan zien en dus kan nadoen. Het grote nadeel is dat ik constant moet inhouden op mijn voorganger. Niet dat ik door de bochten wil vliegen, maar het mag van mij wel wat vlotter. Na ongeveer anderhalf uur rijden en nog wat informatie van instructeur Erik moeten we een kunstje vertonen. We rijden een parkeerterrein op om te laten zien of we de kleine cirkeltjes nog kunnen rijden met de motor. Het gaat me gelukkig goed af, tot en met de floorboards aan de grond. Hier valt mij overigens wel een enorm niveauverschil tussen de cursisten op. Sommigen rijden de rondjes wel heel wijd en een enkeling geeft al rap de pijp aan Maarten. Later zullen we in groepen worden ingedeeld op basis van rijvaardigheid. Ik begin te geloven dat ik best nog weleens in een aardig ‘vaardig’ groepje kan worden ingedeeld, maar aan de andere kant maakt dat me niet zoveel uit. Ik hoop dit lange weekend in Duitsland veel bij te leren en dat is volledig ondergeschikt aan mijn ‘trots’ om eventueel tot de beteren te behoren. Als ik immers mijn best zal moeten doen om rappe racers bij te houden, wordt het één angstzweettoer met schrapende floorboards. Dat lijkt me geen prettig vooruitzicht.

De volgende ochtend horen we de groepsindeling. Ik krijg Erik als instructeur. Ons groepje van bestaat uit een gemêleerd gezelschap. Twee BMW R1200RT’s, twee Suzuki V-stroms (waarvan één van de instructeur), een Yamaha FJR-1300, een Harley Davidson Heritage Softail en een Suzuki Intruder VL800 Volusia. Ik ben blij dat er geen racers tussen zitten, maar tijdens de training blijken wij voor de snelheid niet veel onder te doen.

De eerste echte cursusdag leer ik wat het verschil in bochtentechniek is die we hier krijgen aangeleerd. Waar we met rijles ooit geleerd hebben om een bocht ‘buiten-binnen-buiten’ te nemen, leren we hier om de bocht ruim te nemen en vervolgens in te kantelen om zo’n beetje rechtstandig de bocht uit te komen. Het doel hiervan is om maximaal zicht te creëren. Geen doel, maar wel een prettige bijkomstigheid, is dat hierdoor de snelheid bij het nemen van de bocht ook omhoog gaat.
img946788759
De eerste dag krijg ik van Erik te horen dat ik mijn bochten niet goed afmaak en dat het hem opvalt dat ik vaak ín de bocht nog corrigeer. Ik herken dat en we weten waar het door komt. Ik kijk nog onvoldoende ver vooruit om de bocht op de juiste manier in te kunnen schatten. ’s Avonds tijdens een theorieles van John Bruins hoor ik verder voor het eerst iets over ‘tegensturen’ in de bocht. Voor mij eerlijk gezegd een nieuw fenomeen en ik probeer het zondag meteen uit. De bochten gaan meteen wonderbaarlijk strakker en sneller. Vandaag komen we ook langs ontelbaar veel haarspeldbochten en ik kan het aantal keren dat mijn floorboards aan de grond komen niet meer tellen. Tijdens een koffiestop komt Erik naar me toe en geeft hij mij een hand. Ik had zelf ook wel het gevoel dat het goed ging, maar deze hand met de complimenten van de instructeur tovert een glimlach op mijn gezicht die er nog uren op zal blijven zitten. Later op de dag laat Erik mij net als in de ochtend wederom een lange tijd voorop rijden (de instructeur rijdt altijd tweede plek). Hoewel ik me bekeken voel, rijd ik als de brandweer. Ik rijd snelheden waar mijn Intruder volgens mij eigenlijk niet voor is gemaakt, maar ook hierna krijg ik bijna alleen maar positieve feedback van de instructeur (die zijn politiepet kennelijk thuis heeft gelaten). De nieuwe bochtentechniek in combinatie met het voor mij nieuwe fenomeen ‘tegensturen’ maakt mij in twee dagen een betere motorrijder dan de 18 jaar daarvoor. Niet dat elke bocht perfect gaat, allesbehalve zelfs, maar heel vaak gaan de bochten precies zoals gepland en vaak 20 kilometer per uur harder dan ik ze voor de training zou hebben durven nemen.

Zondag ’s avonds na het diner krijgen we onze certificaten uitgereikt van John. Terwijl ik mijn certificaat zit te bewonderen voel ik dat er een suikerzakje tegen mijn hoofd wordt gegooid. Het is Erik, mijn instructeur, die mij erop wijst dat ik ook de achterzijde van het certificaat moet bekijken. Het blijkt dat Erik zijn cursisten allemaal een persoonlijke boodschap heeft meegegeven. Achterop mijn certificaat lees ik: “Rick, bedankt voor drie leuke dagen. Mooi om te zien dat een Intruder zó plat kan. Houd de mooie lijnen vast. Groet Erik.” Die avond val ik met een brede glimlach in slaap.

LCVM Bergtrainingen heeft een uitstekende mix heeft gevonden van cursus en vakantiegevoel. Hierdoor had ik totaal niet het gevoel kritisch bekeken te worden. Voor degenen met een vorm van examenvrees is deze manier van rijvaardigheidstraining een uitkomst. Rijden in een prachtige omgeving, met relaxte medecursisten en relaxte trainers, die weten waar ze het over hebben en de vaardigheden bezitten om dat ook uit te dragen. Niet voor niets waren er meerdere cursisten die voor de tweede, derde of zelfs vierde keer mee waren. Wat mij betreft ook zeker voor herhaling vatbaar en voor iedereen die het net als ik hemels vindt om bochtjes te rijden in heuvel- of bergachtig gebied eigenlijk zelfs een must. Ook op een Intruder.

Meer info: http://www.lcvm-bergtrainingen.nl/

img946798740

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s