IOCH Texelweekend 2009, daar had je bij moeten zijn!

(Tevens gepubliceerd in Intruder Magazine, jaargang 18 – nummer 4 – 2009)

img724401936Windkracht 8 en 90% kans op regen, dat was de voorspelling voor vrijdagnacht 4 september 2009. Dat leek ons (mijn vrouw en ik) geen gezond moment om onze pas aangeschafte tent op Texel uit te proberen. Dat wij niet de enigen waren met een alternatief bleek op zaterdag, toen wij ons aan het eind van de middag bij de rest van de clubleden op Texel vervoegden die al wel op vrijdag heen waren gegaan. Twee leden hadden inmiddels gekozen voor een hotelletje in de buurt en een groot deel van de verwachte I.O.C.H.-leden had de afgelopen dagen al te kennen gegeven om welke reden dan ook toch maar niet te komen.

Met zijn negenen (waarvan zes geen familie of anderszins gelieerd aan de organisatrice) bleven wij uiteindelijk over. Gelukkig net genoeg om ons te helpen met het opzetten van de tent, waarbij een aantal geleende extra stevige haringen goed van pas kwam. Met vereende krachten stond de tent binnen een minuutje of 30. Daarna snel aan de Texelse Skuumkoppe gegaan, die verbazingwekkend goed smaakte. Daar kunnen de Belgen nog wat van leren! Eén en ander werd aangevuld met saté en lauwe patat, maar ach.. het vulde de maag.

img724402662

’s Avonds hebben we met zijn allen De Koog onveilig gemaakt. Het centrum is bijna geheel ingericht als horecagebied, met uitzondering van een prachtig ouderwets kerkje uit 1415 en een naastgelegen pandje. Wij vermaakten ons opperbest in café De Kuip (aanrader!), waar ook de Skuumkoppen rijkelijk vloeiden. Vlak voor middernacht doken we onze slaapzak in. Gedurende de nacht werd ik tig keren wakker van de wind en met regen gevulde windvlagen. Wat een ramp, dat kamperen. Daar moet ik echt weer even aan wennen. Het uitstekende ontbijt maakte de abominabele slechte nachtrust weer goed. En het mooiste moest nog komen, want de twee clubleden die in het hotel hadden overnacht bleken alle mooie weggetjes van Texel te kennen.

Nadat we de vuurtoren, de Slufter, een plaatselijke strandjutter en nog meer authentieke Texelse bezienswaardigheden hadden gezien, reden we weer richting de veerboot. Daar kwamen we rond 16:00 uur (een paar seconden voor vertrek) aan, gelukkig nog net op tijd. Scheelt toch weer een uur wachten op de volgende boot…! Moe maar voldaan arriveerden we tegen etenstijd thuis. Volgend jaar hoop ik er weer bij te zijn, maar het mag van mij dan wel iets zonniger en windstiller zijn. En natuurlijk reken ik dan op minimaal 30 clubleden in tentjes!

img725931398

540 km zonder zadelpijn

(Tevens gepubliceerd in Intruder Magazine, jaargang 18 – nummer 4 – 2009)

img714851864Na een veel te lange zomerstop qua I.O.C.H.-toertochten was het zondag 30 augustus 2009 tijd om de toertocht Groningen te rijden. Terwijl het buiten nog pikkedonker was ging mijn wekker, zodat ik klokslag 07:00 uur de overige Noord-Hollandse leden bij tankstation Muiden op de A1 kon ontmoeten. Omdat ik wat traag op gang kwam (wat wil je zo vroeg) was ik iets later, maar de andere vier Noord-Hollandse bikkels die net als ik vandaag de elementen en de zadelpijn zouden trotseren stonden gelukkig nog op me te wachten. Meteen nadat ik mijn tank had volgegooid vertrokken we naar het hoge noorden.

In baksteenformatie rijdend op de A6 had ik er totaal geen spijt meer van dat ik vandaag zo vroeg was opgestaan. De zon kwam net op over het Gooimeer, waardoor ellenlange schaduwen van ons motorrijders op het wegdek werden gecreëerd. Om niet in slaap te vallen had ik Alice in Chains op mijn mp3-speler aan staan, waarmee voor mij het plaatje compleet was. Jos reed zoals gebruikelijk voor en die had volstrekt onbedoeld een interessante route uitgestippeld. Hoewel hij ongetwijfeld zal beweren het zo te hebben gepland, ben ik er zeker van dat hij in plaats van ‘snelste route’ zijn Garmin op ‘kortste route’ had ingesteld. Dat resulteerde in een paar stukjes prachtige B-weg, het dorpscentrum van Wolvega en nog wat idyllische Hollandse plekjes die op een zonnige nazomerse zondagmorgen het genieten waard zijn. Waar het ook toe resulteerde, was het feit dat ons aankomsttijdstip met de minuut later werd, met het risico van te laat komen. Om 11:00 uur werden wij verwacht in de Motorschuur in Gasselternijveenschemond, alwaar de I.O.C.H.-toertocht zou aanvangen. Uiteindelijk dus toch maar de Garmin ingesteld op ‘snelste’ route, waardoor we gelukkig om 10:40 arriveerden. Helaas moesten we vlak voor aankomst nog wel een buitje trotseren, maar niet zodanig dat de regenpakken al aan moesten. Dat viel dus alleszins mee.

img713452705

Iets over elven vertrokken we met de stoet van zo’n 100 Intruders, wat altijd een prachtig gezicht is. Veel Groningers die vlak in de buurt van de Motorschuur wonen renden hun woning uit om al dat moois aan zich voorbij te zien schuiven, ondanks dat zij ongetwijfeld wel wat gewend zijn met zo’n motorcamping om de hoek. Kennelijk geeft dat toch het unieke karakter van de I.O.C.H.-toertochten aan. De route zelf was slechts zo’n 80 kilometer, twee rookpauzes en een lunch inbegrepen. Tijdens de eerste rookpauze bleek één motorrijder pech te hebben. Die hebben we uiteindelijk achter moeten laten voor de ANWB. De tweede rookpauze was een leuke verrassing, aangezien we gratis en voor niks een paar rondjes grasbaanrace mochten aanschouwen op het grasbaanparcours in Vledderveen.

img713454238img713454354

Rond 15:30 uur kwamen we op het eindpunt aan. Daar nog wat handjes geschud en vervolgens met een grote groep richting het zuiden. Dat was even wennen en wat mij betreft niet voor herhaling vatbaar. Na wat navigatiefoutjes reden we over de snelweg, maar niet met een rustig toersnelheidje van 100 wat mijns inziens vanwege de veiligheid noodzakelijk is met zo’n grote groep. Nee, 120 was mogelijk dus werd dat ook gereden. Bij inhalen werd geen rekening gehouden met de volgers, waardoor er soms gevaarlijke situaties ontstonden. Eén van de motorrijders vond het zelfs nodig om de stoet via de vluchtstrook even in te halen om kennelijk wat te overleggen met iemand aan kop. Eén keer en nooit meer; als er op deze manier wordt gereden kies ik er volgende keer voor om als ‘lone rider’ huiswaarts te gaan.

Gelukkig werd de dag toch nog goed afgesloten, namelijk een vette hap bij de Burger King met nog drie Noord-Hollandse I.O.C.H. clubgenoten. Rond zonsondergang kwam ik thuis, 540 kilometer op de teller en géén zadelpijn. Moe, voldaan en al dromend over de volgende tocht met de club. En ohja, niet onbelangrijk: de spaken zijn nog heel!

Motorrijden is voor oudjes

img704295526Als 35-jarige zit je overal tussenin, helemaal als je nog geen kroost heb rondkruipen. Leeftijdsgenoten met van die schreeuwertjes hebben de meeste klik met de 40-plussers, want die kunnen alles vertellen over poepluiers, burpjes na het eten en ander opvoedgekonkel.

Wij, de midden-dertigers zonder kids, stellen ons voor dat we nog prima met de 20-ers kunnen meekomen. Die lachen ons echter meesmalend achter onze rug uit vanwege de eerste grijze haren, zwembandjes, teruggetrokken haargrens of overvloed aan lachrimpels. De momenten dat ik alles omtrent het ouder worden even vergeet, zijn de momenten dat ik het asfalt onder mij door zie glijden terwijl ik met Lucy op pad ben. Tot vandaag dan, want het CBS heeft mij bruut uit mijn droom wakker geschud; motorrijden is voor oudjes..

img704295474

De gemiddelde leeftijd van de motorrijder is 45 jaar. Tweederde van de motorrijders is zelfs 40-plusser en de helft daarvan is zelfs ouder dan 50 jaar. Tot overmaat van ramp weet het CBS zelfs te melden dat nog geen 10 procent van het motorpark in eigendom is bij eigenaren onder de 30 jaar. Ik hoor zelf bij de op een na kleinste groep, maar het idee dat motorrijden ‘cool’ zou zijn en iets voor ‘vrije vogels’ is nu wel definitief verleden tijd.

Zie ook CBS-cijfers via http://www.cbs.nl/nl-NL/menu/themas/verkeer-vervoer/publicaties/artikelen/archief/2009/2009-2883-wm.htm

Motorreis Ierland, en Murphy’s Law in de praktijk

20090600 Ierland (998)Dag: Maandag 22 juni 2009
Hoek van Holland 92,5 km.
Weer: Zonnig

Vandaag begint onze motorvakantie naar Ierland. De motor is kortgeleden nog helemaal nagekeken, voorzien van gloednieuwe spaken, remblokken, etc. Omdat we de nachtboot vanaf Hoek van Holland nemen hebben we nog een hele dag om in te pakken. Dat komt goed uit, want de leren tas die we klaar hadden staan blijkt te klein voor onze wensen. Dus ga ik snel nog even naar de stad voor een grote sporttas. Bij de vierde winkel slaag ik en race ik naar huis om de bagage over te hevelen en wat extra bagage toe te voegen. Als ik de tas achterop Lucy (de naam van de motor) plaats, dient zich het volgende probleem aan: de tas is te groot. Ik zie mijn kentekenplaat niet goed omdat de tas er overheen hangt. Dus haast ik mij nog even naar de Gamma voor een op maat te zagen spaanplaatje van 3 euro. Thuisgekomen ga ik met zaag en hamer aan de slag. Het eindresultaat is afzichtelijk, maar functioneel. De supersized sporttas bind ik met twee spanbandjes vast en het zit als gegoten.

Lees verder op: http://www.haanweb.nl/ierland

“Toeren met een powercruiser doe je in z’n 2”

img606464627Vandaag, zaterdag 6 juni 2009, was de Grote Dag. Ik had met collega’s een maand of twee geleden al afgesproken een stukje te gaan toeren. Toen wist ik nog niet dat ik een gloednieuwe M1500 ter beschikking zou hebben om op proef te rijden.

’s Morgens omstreeks 09:00 uur vertrokken we vanuit Beverwijk. Via dijkjes, landweggetjes en dergelijke reden we naar Aalsmeer en via de Ronde Venen naar Leiderdorp. Na een pannenkoek in Leiderdorp een boulevardje gepakt in Noordwijk en vervolgens via de sluizen bij IJmuiden weer terug naar het noordelijke deel van de provincie Noord-Holland. Na een ruime 200 kilometer kon ik mijn kont weer wat lucht geven.

Het was een mooie tocht, maar belangrijker was vandaag hoe de Suzuki M1500, of in Amerika de Boulevard M90 genaamd, mij beviel. Daar moet ik eerst even wat bij vertellen. Ik rijd inmiddels 17 jaar motor, maar ben vanaf het allereerste begin altijd gefocust geweest op choppers. Tegenwoordig noemen we dat customs of cruisers, maar dat is nu even niet belangrijk. Het gaat met name om de zithouding en het motorkarakter. Het liefst mijn benen naar voren, een licht achterover gebogen houding en als het even kan een V-twin motor. Kenmerkend voor dit type motor is niet de snelheid of de power, maar het comfort. De M1500 heeft mij bevestigd dat ik liever voor comfort ga dan voor power. Al is het natuurlijk best lekker om na het doorschakelen naar zijn tweede versnelling de snelheidsmeter voorbij de 120 km/u te zien schieten. Iets zegt mij dat ik dat op mijn Volusia maar niet moet proberen in dezelfde versnelling.

img606464375

In groepsverband toeren over dijkjes en smalle weggetjes, betekent dat de snelheid slechts zelden de 50 kilometer per uur passeert. Verder betekent het heel wat rotondes. Nou is het probleem van de M1500, dat ie in zijn eerste versnelling erg zenuwachtig is. Rond de dertig kilometer per uur moet je hem toch echt wel in zijn twee zetten, en daar moet je vooral niet mee rond de dertig kilometer per uur blijven rijden, dat is dan weer te laag voor z’n twee. Rond de zeventig kun je pas doorschakelen naar zijn drie, daaronder gaat de M1500 ‘bokken’. Een constante snelheid van 50 in z’n twee valt te doen. Maar voor die verrekte rotondes, waarvan we er in Nederland steeds meer krijgen, dáár is ie niet bepaald voor gemaakt. De eerste versnelling is te laag en de tweede is te hoog. Als je alleen bent en je hebt geen verkeer voor je, dan kun je hem best in z’n twee pakken. Maar vaker is het zo dat je trager verkeer voor je hebt, waardoor je genoodzaakt ben om naar z’n zenuwachtige eerste versnelling te gaan. Ik had na het toeren in elk geval écht kramp in mijn linkerpols van het vele schakelen.

img606465098

 

 

 

Nou is toeren precies wat ik het liefst doe met de motor, en alleen daarom al zal de M1500 bij mij nooit in de schuur komen te staan. Het kan zijn dat racemonsters, waar ik dus geen ervaring mee heb, met dezelfde onhebbelijkheid qua versnellingen hebben te kampen. Op een cruiser hoort dat naar mijn mening niet thuis. Ik wil in de tweede versnelling tot aan stapvoets kunnen doorsukkelen, zonder dat de motor begint te ‘bokken’, zodat ik die eerste versnelling kan reserveren voor het optrekken. Verder ben ik niet zo gecharmeerd van de koplampunit en, bij deze versie, de buddy. Niet dat ik het een lelijke fiets vind hoor, integendeel. Maar voor een motorrijder als ik is ie niet gemaakt.

Tot slot nog wat cijfertjes:
• Verbruik op de snelweg (gehouden aan maximum snelheid): 1 op 17,68
• Verbruik tijdens het toeren (met name in z’n 2): 1 op 14,88

[media id=606465098MKLR size=xlarge]

Geen regen, wel een lintje

(Tevens gepubliceerd in Intruder Magazine, jaargang 18 – nummer 3 – 2009)

img592240091Zondag 24 mei 2009 was het weer zover, een provincietoertocht met de Intruder Owners Club Holland. Eindelijk weer eens een weekendje vrij, en nog met prachtig weer ook! Deze keer ging de tocht naar (en door) het zonnige zuiden, Noord-Brabant welteverstaan. Ondanks het slechte weer in Friesland een paar weken geleden, liet mijn eega zich wederom overhalen om op de buddy plaats te nemen. En dat heeft ze geweten!!

’s Morgens om 07:45 uur startte de motor gelukkig in één keer. Laatst liet Lucy mij nog in de steek door tot op heden volstrekt onbekende reden. (Vandaag bedacht dat ik mijn motor Lucy ga noemen, een verbastering van de modelnaam. De rest van de club noemt hun fiets steevast Trudy, dus die naam was al verkeken).

Om 08:00 uur reden we al met een klein clubje richting het verzamelpunt voor de Noord-Hollanders. Met Golden Earring op de mp3 was het vanaf dat moment al puur genieten. Na een korte pauze op het verzamelpunt nabij Utrecht reden we in een rustig gangetje door naar Best, waar we de overige clubleden van de andere provincies ontmoetten. Uitstekend verzorgd met een worstenbroodje en een kopje koffie in zalencentrum ’t Prinsenhof, waar provinciehoofd Hans Koopmans later op de dag een receptie zou houden.

Al snel bleek er een ruime opkomst te zijn, uiteindelijk iets van 170 motoren. De meesten net als de mijne pas opgepoetst. Tegen een uurtje of 11 begonnen we met de tocht. Blauwe hemel met wat fotogenieke vlaswolkjes, graadje of 25 tot 30, windstil, mijn lieffie bij me… Idealere omstandigheden kan ik mij bijna niet voorstellen!

Op de helft van de route, nabij de Belgische grens, genoten we van een ijsje. Daarna snel door naar het lunchpunt. Daar was het eigenlijk al te warm om met een leren broek te blijven lopen, maar op een enkeling na lieten we allemaal onze kleding aan.

img592241974

Vervolgens via wat afgelegen weggetjes met een enorme omweg terug naar het Prinsenhof. Daar mochten we er getuige van zijn dat Hans Koopmans, PH Noord-Brabant, een koninklijk lintje kreeg opgespeld. Hij had dit verdiend na zo’n 40 jaar iets van 20 verschillende vrijwilligersfuncties vol te houden. Waar hij de tijd vandaan haalt mag Joost weten, maar het klonk in elk geval alsof hij het verdiend had.

De PH’s van de andere provincies konden niet achterblijven bij de Koningin, dus ook zij hadden wat presentjes meegenomen. Van elke provincie een aantal authentieke streekproducten. En natuurlijk kreeg Hans namens de club 170 liter symbolische benzine (1,35 euro bijdrage per aanwezig lid).

img592245722

Intussen werd het aardig laat, dus de voorgenomen spaghetti thuis werd een happie met onze matties langs de snelweg. Ruim na etenstijd kwamen we moe maar voldaan weer thuis. Mijn lieffie is er weer eens achter gekomen dat een stuitje hebben niet altijd even functioneel is, maar dat zal wel weer over zijn voordat we naar Ierland vertrekken.

Toertocht Friesland, en meer..

(Tevens gepubliceerd in Intruder Magazine jaargang 18 – nummer 2 – 2009)

img568144233Zondag 3 mei 2009. Op mijn agenda staat de toertocht Friesland, maar de kans dat ik mee kan doen is nihil. Een week terug stond ik namelijk nog met een aantal gebroken spaken stil in Duitsland, ergens tussen de Moezel en het Zwarte Woud. Twee dagen voor de toertocht Friesland zijn de nieuwe spaken nog niet binnen. Naast het feit dat het de eerste rit is die ik dit jaar mee kan doen, speelt er nog iets anders. Het fotoalbum dat ik heb samengesteld met diverse toegezonden clubfoto’s van Mark Pleijster is binnen. Mijn hoop en wens is dat ik die na de tocht namens de club samen met een aantal andere leden kan overhandigen aan zijn broer Alex, zijn weduwe Marjon en zijn zoon Michael. Als ik niet mee kan rijden gaat dat natuurlijk niet lukken. Na wat gemail over en weer voor een alternatief, neem ik de brutale stap om op het forum een verzoek te doen voor een leenmotor. Dit ondanks het feit dat ik me realiseer dat menig clublid liever zijn vriendin uitleent dan zijn motor.

Vrijdagavond 1 mei. Terwijl ik aan het werk ben belt Alex Pleijster, mijn nieuwe PH (ProvincieHoofd) sinds Mark niet meer onder ons is. Hoewel ik een hoop drukte om mij heen heb op mijn werk, weet hij mijn volledige aandacht te trekken en mij na het ophangen van de telefoon nog 10 minuten kippenvel te bezorgen. Ik mag zondag op de motor van Mark aan de toertocht deelnemen. Dat is heftig nieuws waar ik stil van word. Dat is nogal wat, dat besef ik heel goed. Om mijn geluk nog even extra te voeden, belooft mijn vrouw me om een keertje achterop te stappen. Ik kan mijn geluk niet op!

Zondagochtend 3 mei om 08:15 uur melden mijn vrouw en ik me bij Alex thuis. Jos, Simon, Ron en Alex hebben de koffie al op en staan al te wachten. Het is voor de eerste keer dat mijn vrouw mee gaat, en ik hoop dat ze het naar haar zin zal hebben. We vertrekken meteen naar het ontmoetingspunt voor Noord-Holland aan de A7.

Na te hebben getankt vertrekken we bijtijds richting de afsluitdijk. Op het nippertje komen we aan op het verzamelpunt in Friesland. Helaas grist Big Jos het laatste cakeje voor mijn neus weg (Jos, wat ben jij ….), maar tijd om een bakkie te doen hebben we eigenlijk niet meer. Na ons snel even in te schrijven hollen we terug naar de motoren, om die meteen weer te laten ronken. 

img568144347

De tocht start over smalle weggetjes, langs koeien, schapen en rennende paarden. Het Friese landschap ruikt alsof er elk moment een bui kan vallen, maar tot de lunch houden we het droog. Het is alsof de wolken even hun adem hebben ingehouden om vlak voor het tweede deel van de tocht even alles los te laten. 

img568144666Het regent pijpenstelen, maar iemand met internet weet ons te vertellen dat dat hooguit een halfuurtje zal duren. Hij krijgt gelijk, maar een enkeling heeft al eieren voor zijn geld gekozen, de rest schuilt onder kleine afdakjes tot de hevigste buien over zijn. Nadat het fluitsignaal heeft geklonken en nog enkele laatbloeiers halsoverkop hun laatste lunchrestjes doorslikken, vervolgt de route over nat wegdek met hier en daar nog een klein spatje uit de lucht. De regen mag verder eigenlijk geen naam hebben, zelfs zonder regenpak is het prima te doen. Op plekken met wat modder op de weg rij ik extra geconcentreerd om vooral geen glijder te maken met de motorfiets van Mark.

img568146420

Voor ik er erg in heb zijn we op het eindpunt, waar we nog even een bakkie doen en het toilet bezoeken. Vervolgens rijden we gezamenlijk terug over een stormachtige afsluitdijk, waarna ik in gezelschap van Jos, Simon, Alex en mijn vrouw een bezoekje breng aan Marjon en Michael. Namens de club deel ik mee, dat Mark ontzettend veel aan de I.O.C.H. heeft gegeven en dat we een manier hebben gezocht om iets terug te doen. Het fotoalbum verrast Marjon en overtreft de verwachtingen van degenen die er vanaf wisten. Het wordt met veel dankzegging in ontvangst genomen.

img568144944

En zo eindigde voor ons de toertocht Friesland. Dubbel en dwars een onvergetelijke dag, voor mij in het bijzonder omdat ik rijdend op de motor van Mark zo’n prachtig cadeau aan Marjon, Michael en Alex kon geven. Alsof het zo was uitgekiend.

Lang weekendje Zwarte Woud loopt spaak..

(Tevens gepubliceerd in Intruder Magazine, jaargang 18 – nummer 3 – 2009)

Vrijdag 24-04-2009; 450 km, zonnig, beetje fris
img559042736Hopend op mooi weer, heb ik een paar weken geleden een dagje extra vrij gevraagd na een lang weekend. Hierdoor zou het totaal aantal vrije dagen op vier komen. Met MapSource ben ik vervolgens aan het plannen gegaan; eerste dag via een stukje Ardennen en Eifel naar de Moezel, tweede dag met zoveel mogelijk bochtjes naar het Zwarte Woud en vervolgens in twee etappes terug.
Vandaag is het dan zo ver. Mijn motor met verse whitewalls, nieuwe koppelingsplaten, nieuwe oliefilter en twee nieuwe spaken omstreeks 10:00 uur gestart, na nog even snel de benodigde bagage bij elkaar te hebben gesprokkeld. Helaas moet ik eerst Nederland nog uit, wat uiteraard op de A2 ergens mis gaat. Ik ben al zo vaak gewaarschuwd om tussen Eindhoven en Maastricht niet op mijn Garmin te vertrouwen, maar toch doen hè.. “Ach, niet getreurd. Ik mag dan wel op de A67 zijn beland, ik neem straks gewoon de volgende afrit, nummer 34, weer terug.” Vervolgens ontdek ik echter scheldend en tierend dat ik vanwege werkzaamheden (hier ook al?) door moet rijden naar de volgende afrit, zo’n 8 km verderop. Geen goed begin, zo lijkt het, maar gelukkig komt mijn Garmin met een aardig alternatief. Hoewel ik uit angst voor een totale herberekening van de uitgezette route eigenlijk niet op “Ja” durf te drukken, doe ik het toch. Vervolgens word ik via de N266 terug naar de A2 geleid. Niet het mooiste stukje Nederland, maar een welkome afwisseling. En laten we eerlijk zijn, anders was ik nooit langs de speciale Route66-Mac gekomen om daar meteen even in stijl te kunnen lunchen.

img558973740Ik sta in de Mac nog even stil bij het feit dat ik mij precies een jaar geleden op de échte Route66 in Arizona bevond. Dé reden waarom ik nu zo gek ben om een kleine 2000 km in vier dagen te plannen. Pure verslaving! Ik ben bijna in Duitsland, waar het echte plezier kan beginnen. Dat ik dichtbij de grens ben wordt benadrukt door twee in het Duits communicerende stelletjes in de rij. De enigen die niet voordringen trouwens… Wat zijn wij Nederlanders toch hard achteruit gegaan, als die paar Duitsers de meest fatsoenlijken in de zaal zijn…

img558973952

De weg vervolgt via een stukje Ardennen in België en de prachtige uitgestrekte Eifel in Duitsland richting de Moezel. Op een stukje snelweg begin ik mij zorgen te maken over mijn motor. Boven de 130 begint ie een beetje te slingeren, maar ik wijt het nog maar even aan de nieuwe banden. Morgen voor de zekerheid ergens de bandenspanning nakijken.

img558974040Om 18:15 arriveer ik bij de Bike-Inn van Petra en Herman, twee Nederlanders. Tot mijn vreugde krijg ik een kamer met douche en toilet. Dat lag niet in de planning, maar is wel erg welkom. Herman adviseert me een wijncaféetje verderop, waar ze heerlijke schnitzels zouden serveren. Na een heerlijke warme douche wandel ik op mijn gemak naar Weingut Knaap. De schnitzel vliegt naar binnen. De Duitse keuken is niet “je van het”, maar voor iets van 7 euro smaakt het me prima. De “Spaltese Trocken” witte Moezelwijn komt in een klein karafje, waar twee glazen uit gaan. De wijn smaakt hemels. In combinatie met mijn rozigheid van 450 km wind op mijn gezicht dringt de wijn de stemmen om mij heen al snel naar de achtergrond. Maar goed dat ik met mezelf heb afgesproken het voor wat betreft het motorrijden hier vandaag bij te laten en straks lekker het bedje op te zoeken.

Zaterdag 25-04-2009; onbekend aantal kilometers, droog en licht bewolkt.
Vannacht wakker geworden van de hevige regenval. Dát hadden ze niet voorspeld! Nou maar hopen dat het vandaag overdag beter is, anders wordt de tocht naar het Zwarte Woud een zware beproeving.

Na een snelle douche en dito ontbijt sta ik in de startblokken om te vertrekken. Herman maakt nog snel een fotootje van me voor de website van Bike-Inn en ik stel mijn navigatie in op de tweede etappe van de reis. Vol goede moed vertrek ik.

img558974172Ik zie de mist tussen de dalen optrekken en het zonnetje brandt al snel op mijn gezicht. Het trillen en schudden van de motor lijkt echter wel erger te worden. Het kan bijna niet aan mijn nieuwe banden liggen. Na twee of drie keer te zijn gestopt om te kijken of mijn banden zacht zijn of oneffenheden vertonen, slaat de realiteit in als een bom. Ik zie dat er vier spaken van mijn achterwiel zijn afgebroken. Een aantal andere spaken zitten wat losjes. Het lijkt me niet verstandig om zo verder te rijden, dus ik bel de ANWB. Tot mijn grote verrassing meldt de dame van de ANWB mij dat ik geen buitenlanddekking heb. Nooit geweten; de laatste keer dat ik een beroep deed op de ANWB in het buitenland is bijna 11 jaar geleden. Toen bestond het verschil nog niet of had ik wel buitenlanddekking. Vervelend om daar nu achter te komen, maar het had erger gekund. Binnenkort gaan we naar Ierland. Nu ik dit weet, kan ik de buitenlanddekking voor die tijd nog regelen.

Enfin, het Zwarte Woud gaat niet meer lukken. Tijdens het rechtdoor rijden met een gangetje van 90 lijk ik van die spaken het minst last te hebben. Ik besluit het erop te wagen en via de snelweg de Nederlandse grens te bereiken. Dan bel ik daar de ANWB wel weer. Murphy was echter nog niet klaar met me. Op de A61, bij kilometerpaaltje 191,5 en 200 meter voor een veilige parkeerplek, hoor en voel ik dat ik moet stoppen. Voor dít soort momenten heb ik een opgeladen GSM bij me, en dat komt mooi uit. Via de Nederlandse ANWB krijg ik het nummer van de Duitse ADAC, die ik met mijn handen-en-voeten-Duits telefonisch probeer uit te leggen wat het probleem is en waar ik sta. Hulp wordt me toegezegd. Na het bevestigingstelefoontje bel ik de pensions die ik voor vanavond en morgenavond had geboekt. Ze zijn gelukkig begripvol, ik kan er immers ook niets aan doen. Achter de vangrail, met het achtergrondgeluid van voorbijrazende auto’s over de Nürburgring, probeer ik nog een greintje zon op mijn gezicht mee te pakken. Ik ben benieuwd wanneer de hulptroepen arriveren en wat ze voor me kunnen betekenen.

img558974487Na ongeveer anderhalf uur arriveert het mannetje van de ADAC. Ik begrijp dat het niet mogelijk is mijn motor te (laten) repareren, waar ik stilletjes nog een beetje op hoopte. Ik stel voor dat hij me over de grens zet, zodat ik in Nederland de ANWB kan bellen. Zo gezegd zo gedaan. Mijn ogen worden even vochtig als ik hoor dat het ritje van 140 kilometer mij 500 euro (kassa!) gaat kosten. Ik heb echter geen alternatief, dus het moet dan maar. Met een gangetje van 80 arriveren we na een rit van ruim twee uur in Venlo. Bij een pinautomaat word ik gedropt en na te hebben afgerekend bel ik de ANWB. Weer twee uur wachten. Theo van 64, die eigenlijk naar de heilige communie van zijn kleinkind had gemoeten, brengt me vervolgens terug naar mijn woonplaats. Rond 21:00 ’s avonds ben ik eindelijk thuis, twee dagen eerder en een hoop euro’s duurder dan gepland. Maar in goede gezondheid, en dat is het belangrijkste. En thuis is ook wel lekker, na zo’n lange dag. Better luck next time!

De moraal van dit verhaal?
1) Check je buitenlanddekking bij je Wegenwachtabonnement.
2) Vervang bij gebroken spaken niet één of twee, maar meteen allemaal.

img558974818img558974756

Het seizoen officieel van start!

Ik heb afgelopen week elke dag nauwlettend het weer in de gaten gehouden. Zestien jaar geleden was ik ook met hevige regenval niet van de motor af te slaan, maargoed.. ik had toen nog geen autorijbewijs. Gisteren was het dan zover, 50% kans op zon en 50% kans op regen; het kon dus alle kanten op. Mijn maatje Dominique opgehaald in Zoetermeer en bepakt als Michelinmannetjes naar het startpunt van de ANWB Promotortoertocht in Gouda gereden.

Om 11:30 uur (eergisteren zou dat zelfs nog 10:30 uur zijn geweest) al aan de McChicken, zodat we geen ‘honger’ zouden krijgen tijdens de eerste kilometers. Ik moet straks weer 10 kilometer zweten om mijn schuldgevoel er af te lopen, maar gisteren had ik daar nog geen last van.

We hadden veel geluk met het weer. Een paar kleine spatjes, met name opspattend van het grijze asfalt. Meer was het eigenlijk niet. Wel lag de temperatuur erg laag. Best vreemd dat je voor je lol onder het mom van ‘hobby’ met tintelende vingers, ijskoude voeten en een loopneus benzine verbruikt zonder specifiek van A naar B te moeten.

Na een kilometertje of 70 konden we het even niet langer volhouden. De blaas zat vol en het nicotinegehalte van Dominique moest even worden aangevuld. Het leverde meteen wat leuke plaatjes op!

DCF 1.0DCF 1.0promotor3

Vervolgens op weg naar het officiële pauzepunt, waar we genoten hebben van een uitsmijtertje en op de foto zijn gezet voor de promotorsite. Op datzelfde moment passeerde ons een hoogbejaarde dame, die in tegenstelling tot andere leeftijdsgenoten niet gillend wegstrompelde voor zoveel glimmend motorgeweld. Zij kwam zowaar mijn motor bewonderen! Ik heb de schat meteen omhelsd en voor dat ze er erg in had prikte Dominique daar een plaatje van. Waarschijnlijk zit ze nu van schrik nog te trillen op haar schommelstoel.

DCF 1.0

Daarna het laatste stukje van de route gereden, maar het mooiste hadden we eigenlijk wel gehad. Best knap hoor, om in het gebied tussen Gouda en Den Haag weggetjes te vinden waarmee je je in hartje Drenthe waant. Er valt daar echter niet aan wat stedelijke stukjes te ontkomen. Aan het einde zelfs tussen wat kassen door moeten rijden, waarbij je dus niets van de omgeving ziet. Samen met de lage temperatuur was dat eigenlijk het enige minpuntje van de 190 kilometer lange rit. Het motorseizoen is bij deze officieel van start!

Een bikersbegrafenis

begrafenis200903071028

Het is zondag 24 augustus 2008. Na twee maanden lidmaatschap van het I.O.C.H. ben ik in de gelegenheid mee te gaan met de toertocht Utrecht. Via de mail spreek ik met ‘mijn’ provinciehoofd Mark Pleijster af waar ik me kan melden.

Bij het benzinestation ontmoet ik Mark, Alex, Jos en een aantal anderen. Ik stel mezelf voor en krijg een handdruk met de duimen om elkaar heen alsof we gaan armpjeworstelen. Het is mij meteen duidelijk dat dit het teken is dat ik er als groentje ook gewoon bij hoor. Mark regelt dat ik door Alex word ‘begeleid’. Waar ik ook ga of sta, ik hoef me geen moment alleen te voelen want mijn nieuwe vriendjes houden mij in de gaten!

Tijdens het verzamelen bij de Witte Bergen langs de A1 heb ik het genoegen dat Mark even tijd neemt om met me te praten. Op het forum had ik al wel gelezen dat hij ernstig ziek was, maar het was hem nog niet aan te zien. Ik leer hem kennen als een onwijs sympathieke biker pur sang. Beetje aan de maat, maar met een warme glimlach waardoor je de onbedwingbare neiging krijgt om hem te knuffelen. Mark vertelt zeer open over zijn ziekte en zijn hoop om zijn 50e verjaardag nog te halen.

Het is zondag 1 maart 2009. Op het forum van de I.O.C.H. heeft ‘The Beast’ het bericht geplaatst wat we allemaal zagen aankomen, maar wat zoals wel vaker toch onverwacht kwam. Mark heeft zijn 50e verjaardag niet weten te halen. Verder had Mark te kennen gegeven een echte bikersbegrafenis te willen. Hoe kan het ook anders?
begrafenis200903071052
Het is zaterdag 7 maart 2009. Zeer vereerd met het verzoek van Alex aan mij om mijn steentje bij te dragen aan een waardig afscheid van Mark, meld ik mij om 08:00 uur bij Het Tolhuis in Zaandam. We zorgen daar voor het ontvangst van motorrijders uit het gehele land en zelfs van over de grenzen. Er zouden zich uiteindelijk zo’n 180 motorrijders melden. Om 09:30 uur komt Alex op de motor van Mark aanrijden. De kist van Mark is op een Dodge geplaatst, een automerk dat menig motorrijder wel kan accepteren. Met politiebegeleiding vertrekt de stoet via de Westzijde en de Stationsstraat richting de begraafplaats. Op de Stationsstraat staan we even stil en laten we de pijpen loeien.

Op de begraafplaats worden de motoren tussen de bomen geplaatst, als een erehaag. Na de plechtigheid dragen de bikers die het dichtst bij Mark hebben geleefd hem naar zijn laatste rustplaats. De wandeling van de aula naar het graf verloopt muisstil. De blinkende motoren die we hierbij passeren zwijgen eveneens. Mark’s homeys geven hem een echt bikersafscheid, in bijzijn van zijn vrouw en zoon. Hierna krijgen de overige aanwezigen de gelegenheid om zelf nog afscheid te nemen van Mark. En alsof het zo moest zijn, hadden tot dit moment de wolken gewacht om de zon te bedekken..

Ik kende Mark nog maar kort en niet eens zo heel erg goed, maar toch ben ik ervan overtuigd dat hij het precies zo gewild zou hebben als het is gegaan. Mark, rust zacht!