Kort Flevolands

img1273620806Zondag 3 april 2011, de seizoensopeningstocht van de IOCH in provincie Flevoland. De dag ervoor was met een gemiddelde temperatuur van 24,4 graden de eerste warme dag van het jaar. En nog zonnig ook! ’s Ochtends als eerste maar even de laptop gestart en Buienradar bekeken, want de berichten voor de zondag waren wisselend. Gelukkig zag het ernaar uit dat het in elk geval tot een uurtje of 13:00 in de omgeving van Almere droog zou blijven, maar het weer van gisteren zou het helaas definitief niet worden. Toch ruim voldoende om het leren pak aan te hijsen en met de nodige metal op mijn mp3 de weg op te gaan.

Geen idee wat provinciehoofd van Flevoland, Doerak ge(bij)naamd, ons dit jaar zou voorschotelen. Vorig jaar trakteerde hij ons op een verbazingwekkend mooie route voor de provincie die normaal gesproken bekend staat om de rechte wegen, grote weilanden en lange snelweg(en). Flevoland is niet echt een gebied waar je als eerste aan denkt om te gaan toeren. Ik niet althans. Maar aangezien binnen de IOCH elke provincie elk jaar een keer aan de beurt is, komen we als vanzelf ook in deze provincie. En ach, het belangrijkste van een IOCH-toertocht is natuurlijk het weerzien met de overige cluppers. Die paar kilometers over het asfalt is daar eigenlijk ondergeschikt aan.

Om 09:00 uur trof ik mijn matties van Noord-Holland op de Parallelweg in Zaandam, waarvandaan we naar het verzamelpunt voor de overige Noord-Hollanders reden. De wegen waren nog wat vochtig, maar dat deerde ons niet. De eerste rit was begonnen en het voelde weer als vanouds. Heerlijk met een groepje tuffen over het vers schoongespoelde asfalt. Bij BP Honswijck aan de A1 verzamelde zich een niet bescheiden aantal van 20 Noord-Hollandse IOCH-leden. De groep vertrok op tijd naar het stadshart van Almere, waar een plakje cake en een bakje koffie ons opwachtten in Grand Café Le Baron. Daar bleken uiteindelijk 108 motoren klaar te staan voor de start, met in totaal 125 deelnemers.

img1273605136

Dat Doerak vorig jaar eigenlijk alle mooie hoekjes van Flevoland (jaja, die zijn er wel maar je moet goed zoeken) al had laten zien bleek, want de route ging zo snel als mogelijk zuidwaarts richting het meest oostelijke stukje Noord-Holland. Ik denk dat Doerak overigens binnenkort een nieuw huis gaat kopen, want de tocht ging ook door een pas aangelegde en grotendeels nog in aanbouw zijnd nieuwbouwproject. Gelukkig duurde dat niet lang en voordat de motor goed en wel warm was stopten we voor een saffie in de buurt van Muiderberg. Na het nieuwbouwgrapje bleek Doerak nog een ongebruikelijke traktatie te hebben: wegen met meer drempels per kilometer dan er volgens mij wettelijk zijn toegestaan! Je moet ze maar weten te vinden…

img1273611962

Al snel belandden we in Naarden-Vesting, waar we op eigen gelegenheid de lunch konden genieten. Tijdens de lunch keek ik nog even naar het venstertje van mijn mobiel, waar ik Buienradar op aan had staan. Tot mijn grote vreugde zag ik een witte wolk ruim onder de grens van Utrecht richting het westen afdrijven, wat betekende dat wij het voor de rest van de tocht droog zouden houden. Kijk, dat had Doerak dan toch effe goed geregeld!

Na de lunch vertrokken we weer richting Flevoland, en nogmaals bleek bevestigd te worden dat daar eigenlijk nagenoeg geen mooie wegen zijn te vinden. Wat volgens mijn overtuiging het tweede pauzepunt moest zijn (Almere-Haven), bleek namelijk meteen het eindpunt. Een kleine 50 kilometer op te teller later… Enigszins teleurgesteld vanwege de onverwacht korte route, maar blij dat ik weer snel bij mijn lieffie kon zijn aanvaardde ik ruim voor 16:00 uur alweer de rit huiswaarts. In gedachten al bij de toertocht Gelderland op 17 april a.s.

Mijn naam is Billie

img960913914Mijn naam is Billie en ik ben een Chihuahua. Ik reis sinds een ruim jaartje mee met bijna elke toertocht van de IOCH. Ik rijd in een tanktas mee op de tank van mijn baasje. En omdat ik het enige huisdier ben dat meegaat met de toertochten, voel ik me een echte IOCH-mascotte. Niet zo’n pluchen beestje wat achterop een sissybar is vastgebonden, maar een real-life dog!! Wat dat betreft vind ik het jammer dat mijn baasje en ik niet mee zijn geweest met de toertocht van Zeeland dit jaar, want eigenlijk hoop ik op een eigen ‘Biker Of The Year’-award. Dit jaar zal dat helaas niet meer lukken, misschien volgend jaar…

Vandaag ben ik met mijn baasje naar Flevoland geweest. In het centrum van Almere werden we verwelkomd door zo’n 100 motorrijders. Ik zag weer veel bekende gezichten en sommigen kwamen even langs om me te aaien. Wat dat betreft voel ik me echt geaccepteerd binnen de club met al die stoere mannen en stoere vrouwen.

Iets na 11:00 uur vertrokken we met de hele stoet vanuit het centrum. Na een paar kilometer stonden we een tijdje stil. Ik hoorde wat geroezemoes over iemand die gevallen was en vervoerd was naar het ziekenhuis. Dat is natuurlijk geen goed begin van een toertocht. Ik ben daar wel van geschrokken, want dat kan mijn baasje en mij natuurlijk ook gebeuren. Na een poosje gingen we echter toch verder en reden we over een dijk langs windmolens en veel water. Hier geniet ik altijd extra van, van die heerlijke frisse lucht en het geluid van de meeuwen in de lucht. Ik ben weleens jaloers op de schapen die ik op dat soort plekken altijd in de weiden zie grazen. Als ik de kans zie om ze eens lekker op te jagen zal ik dat niet nalaten!

Bij een jachthaven in Almere-Haven mocht ik even uit de tanktas en heb ik gekeken naar voorbij varende boten en overvliegende merels. Hierna reden we via Zeewolde en voorbij Harderwijk naar ‘Flevonice’. Tussendoor zag ik hier en daar de paarden rennen in het veld. Ik heb me weleens laten vertellen dat ze zenuwachtig worden van het geronk van de motoren, maar volgens mij willen ze gewoon het liefst meerennen met de stoet! Eigenlijk zijn die motoren natuurlijk gewoon mechanische paarden, en misschien zien die sukkels het verschil niet eens.

Bij Flevonice hebben we een hapje gegeten. Daar heb ik nog even lekker gestoeid met Rick, een clubgenoot van mijn baasje. Het baasje van Doerak had bij Flevonice een leuke verrassing voor ons. Doerak is overigens een kat die ook van motoren houdt, maar het eng vindt om mee te rijden. Hij heeft zich laten vertellen dat er weleens wat van de motor van zijn baasje afvalt, en hij wil zijn zeven levens daar niet aan verspillen. Goed, ik dwaal af: de leuke verrassing, daar had ik het over. We mochten met zijn allen over de asfaltbaan waar ’s winters ijs op ligt. Broer Konijn werd daar ook helemaal enthousiast van. Toen hij zag dat ik meereed op een motor, wilde hij dat ook. Zijn poging om dat te proberen is hem fataal geworden, de arme donder. Volgens sommigen heeft hij ons nog wel uitgezwaaid..

Als toetje kregen we nog een keer een dijkje langs het water en kwamen we na een rit van net iets meer dan 100 kilometer aan op een uitstulping in het landschap, het plaatsje Schokland dat heel vroeger een eiland is geweest. Wat ik daar nog heel bijzonder vond, waren de aparte koeien die daar in de wei stonden. Die waren allemaal hetzelfde gekleurd, zwart met een hele brede witte bies over de buik. Ik heb inmiddels begrepen dat dat rasechte ‘lakenvelders’ zijn, een redelijk zeldzaam soort runderras. Vlak voordat mijn baasje en ik naar huis gingen zijn we nog even op de foto gezet.

img960915156

Mensen, ik heb er weer van genoten jullie mascotte te mogen zijn vandaag. Ik verheug me alweer op de volgende keer!