Toertocht Overijssel, “The Road of Perfection”

img1298362183

Terwijl onze clubgenoten in Frankrijk worstelden met tegenslagen, was het voor ons op zondag 1 mei 2011 feest. Mijn feestje begon samen met de Noord-Hollandse cluppers stipt om 08:30 uur. Ik had me tegen beter weten in voorgenomen om Lex eens te verrassen en zelfs nog op tijd te zijn voor de koffie bij hem thuis, maar de traagheid van mijn ochtendritueel had wederom tot gevolg dat mijn matties al met ronkende motor klaarstonden op mijn moment van arriveren. Mijn vrouw de schuld geven van het (te) laat komen is wat ongeloofwaardig geworden, aangezien zij haar deelname aan toertochten wegens zwangerschap even op pauze heeft gezet.

img1298363064Hup, meteen richting verzamelpunt Noord-Holland langs de A1 dan maar! Een beetje chilly, maar gelukkig was ik daar op gekleed. Dit in tegenstelling kennelijk tot enkele anderen zoals o.a. Nitra-M en RensDem die met trillende pootjes en met de handjes diep in de broekzakken probeerden zoveel als mogelijk zonnestralen op hun leren kleding op te vangen voor dat ene graadje warmte extra. Zoals te doen gebruikelijk ging Jos ons vervolgens voor richting Markelo, waar wij uiteindelijk met z’n 116-en samen zouden komen. Het zonnetje scheen al pittig en de lucht deed me denken aan de tropisch blauwe luchten die ik vorig jaar vanaf het luxe zadel van een Harley zo’n 2½ week in Californië heb mogen aanschouwen.

Iets verlaat, vlak voor 11:30 uur, vertrok de stoet letterlijk dwars door de Achterhoek (de buurtschap!). Een weelde van groene bomen, prachtige boerderijen en leuke weggetjes gleed onder ons door terwijl de stoet met 116 motorrijders op een rustig tempootje van 30 tot 70 kilometer per uur vooruit schreed. Dit alles vergezeld van frisse lentegeuren die door de langdurige droogte eerder nog roken alsof we inmiddels in midden juli waren beland. De temperatuur begon rond het middaguur zelfs op te lopen tot rond een aangename 18 graden Celsius. Veel perfecter kunnen de omstandigheden voor een toertochtje niet zijn wat mij betreft.

img1298364505Aan de Rijssenseweg in Ambt Delden (schaam je niet, ik had er ook nog nooit van gehoord) reden we het erf van een alleraardigst boerderijtje op. Hoewel het ondergoed nog aan de lijn hing te drogen, bleek mij achteraf op het forum dat dit geen verrassingsaanval was, maar een vooropgezet plan om even op bezoek te gaan bij een clublid dat kennelijk niet van arren moede Intruder is gaan rijden. Ik bedoel, 116 Intruders op je erf en dan nog ruimte genoeg over, probeer dat maar eens op een gemiddeld Randstaderfje!

Vervolgens reden we motorrijderslepeltjelepeltje (baksteensgewijs dus) via bospaadjes met kinderkopjes en hier en daar een stukje provinciale weg naar ons lunchpunt. Onderweg viel mij op hoe gedisciplineerd onze voorrijdster Marian elke keer even wachtte totdat vanuit de sliert een kruispunt of uitrit daadwerkelijk werd afgezet, of er nou verkeer aankwam of niet. Eén keer werd even vergeten een weggetje van rechts af te zetten, wat resulteerde in een boze Tukker die vond dat hij voorrang had. Dat klopte ook wel, maar ik verdenk hem ervan dat hij het toch al niet zo op motorrijders had en het ons eigenlijk niet gunde dat wij een middagje plezier aan het maken waren. Alle andere passanten gunden ons dat gelukkig wel, wat zoals altijd regelmatig te zien was aan vrolijk zwaaiende kinderen en breeduit glimlachende (groot)ouders.

img1298365629

Ook de paardjes in de weilanden renden weer vrolijk rond bij het horen van al die gemotoriseerde stalen rossen. Althans, dat vrolijke maak ik ervan. Aan die zenuwachtig omhoogstaande paardenstaartjes te zien resoneren de open pijpen precies op hun angstfrequentie. Nouja, gelukkig duurt het maar zo’n 5 minuten en dan is die hele stoet alweer voorbij. Dat vergeven die paardjes ons wel. Hoop ik.. De, wat mij betreft mooiste toertocht van de IOCH de afgelopen twee jaar, eindigde rond de klok van 16:30 uur bij een snackbarretje in Boekelo, waar de ijsmachine vervolgens zijn aankoopbedrag binnen een halfuur terugverdiende.

img1273620806

Omdat Jos eens een keertje niet Haantje de voorste wilde zijn bij de rit huiswaarts, kreeg ik het verzoek dat op me te nemen. Na een seintje van Lex dat we konden vertrekken nam ik de uitdaging als voorrijder aan. Bij het eerste benzinestation bleek dat wij NH-clupper Fred in de kou hadden laten staan, maar gelukkig moest hij dezelfde kant op dus kwam hij ons vanzelf weer tegen. En in plaats van verwijten te maken, trakteerde hij ons allemaal op een gehaktstaaf. Achteraf begint het besef te komen dat dat kennelijk symbool heeft gestaan voor ‘de dikke vinger’ naar de hele groep. Ja sorry, beetje laat van begrip. Al met al was deze IOCH-toertocht Overijssel 2011 een regelrechte ‘Road of Perfection’!

Kort Flevolands

img1273620806Zondag 3 april 2011, de seizoensopeningstocht van de IOCH in provincie Flevoland. De dag ervoor was met een gemiddelde temperatuur van 24,4 graden de eerste warme dag van het jaar. En nog zonnig ook! ’s Ochtends als eerste maar even de laptop gestart en Buienradar bekeken, want de berichten voor de zondag waren wisselend. Gelukkig zag het ernaar uit dat het in elk geval tot een uurtje of 13:00 in de omgeving van Almere droog zou blijven, maar het weer van gisteren zou het helaas definitief niet worden. Toch ruim voldoende om het leren pak aan te hijsen en met de nodige metal op mijn mp3 de weg op te gaan.

Geen idee wat provinciehoofd van Flevoland, Doerak ge(bij)naamd, ons dit jaar zou voorschotelen. Vorig jaar trakteerde hij ons op een verbazingwekkend mooie route voor de provincie die normaal gesproken bekend staat om de rechte wegen, grote weilanden en lange snelweg(en). Flevoland is niet echt een gebied waar je als eerste aan denkt om te gaan toeren. Ik niet althans. Maar aangezien binnen de IOCH elke provincie elk jaar een keer aan de beurt is, komen we als vanzelf ook in deze provincie. En ach, het belangrijkste van een IOCH-toertocht is natuurlijk het weerzien met de overige cluppers. Die paar kilometers over het asfalt is daar eigenlijk ondergeschikt aan.

Om 09:00 uur trof ik mijn matties van Noord-Holland op de Parallelweg in Zaandam, waarvandaan we naar het verzamelpunt voor de overige Noord-Hollanders reden. De wegen waren nog wat vochtig, maar dat deerde ons niet. De eerste rit was begonnen en het voelde weer als vanouds. Heerlijk met een groepje tuffen over het vers schoongespoelde asfalt. Bij BP Honswijck aan de A1 verzamelde zich een niet bescheiden aantal van 20 Noord-Hollandse IOCH-leden. De groep vertrok op tijd naar het stadshart van Almere, waar een plakje cake en een bakje koffie ons opwachtten in Grand Café Le Baron. Daar bleken uiteindelijk 108 motoren klaar te staan voor de start, met in totaal 125 deelnemers.

img1273605136

Dat Doerak vorig jaar eigenlijk alle mooie hoekjes van Flevoland (jaja, die zijn er wel maar je moet goed zoeken) al had laten zien bleek, want de route ging zo snel als mogelijk zuidwaarts richting het meest oostelijke stukje Noord-Holland. Ik denk dat Doerak overigens binnenkort een nieuw huis gaat kopen, want de tocht ging ook door een pas aangelegde en grotendeels nog in aanbouw zijnd nieuwbouwproject. Gelukkig duurde dat niet lang en voordat de motor goed en wel warm was stopten we voor een saffie in de buurt van Muiderberg. Na het nieuwbouwgrapje bleek Doerak nog een ongebruikelijke traktatie te hebben: wegen met meer drempels per kilometer dan er volgens mij wettelijk zijn toegestaan! Je moet ze maar weten te vinden…

img1273611962

Al snel belandden we in Naarden-Vesting, waar we op eigen gelegenheid de lunch konden genieten. Tijdens de lunch keek ik nog even naar het venstertje van mijn mobiel, waar ik Buienradar op aan had staan. Tot mijn grote vreugde zag ik een witte wolk ruim onder de grens van Utrecht richting het westen afdrijven, wat betekende dat wij het voor de rest van de tocht droog zouden houden. Kijk, dat had Doerak dan toch effe goed geregeld!

Na de lunch vertrokken we weer richting Flevoland, en nogmaals bleek bevestigd te worden dat daar eigenlijk nagenoeg geen mooie wegen zijn te vinden. Wat volgens mijn overtuiging het tweede pauzepunt moest zijn (Almere-Haven), bleek namelijk meteen het eindpunt. Een kleine 50 kilometer op te teller later… Enigszins teleurgesteld vanwege de onverwacht korte route, maar blij dat ik weer snel bij mijn lieffie kon zijn aanvaardde ik ruim voor 16:00 uur alweer de rit huiswaarts. In gedachten al bij de toertocht Gelderland op 17 april a.s.

IOCH Toertocht Noord-Holland, 12-09-2010

img1100884973Eén keer per jaar wordt de provincietoertocht van de Intruder Owners Club Holland in mijn eigen mooie provincie gereden. Na vele provincies al meerdere malen te hebben bezocht met de club, was zondag 12 september 2010 voor mij de eerste keer om dat eens dichtbij huis te ervaren. Door provinciehoofd Alex was ik gelukkig al enigszins betrokken bij de organisatie. Zo had ik de route reeds vast kunnen leggen voor de navigatiesystemen en heb ik een vooraankondiging op het forum van www.ioch.com gezet. Zo kon het gebeuren dat ik van tevoren wist dat wij door het geboortedorp van mijn moeder zouden komen, het pittoreske Anna Paulowna. En aangezien ik mijn lieve ouders regelmatig op de hoogte breng van mijn ervaringen met de club, leek het ze leuk om dat zootje ongeregeld eens te aanschouwen. Het blijft natuurlijk toch je kind en je moet je er toch van verwittigen dat die opvoeding niet voor niets is geweest..

Reeds voor negen uur ’s morgens vervoegde ik mij bij Alex en consorten, om ons gezamenlijk te begeven naar het startpunt in Bergen om de rest van de cluppers daar te ontvangen. Aanvankelijk druppelde een enkele solist binnen, maar tegen 10:30 uur arriveerden er grote groepen vanuit Zeeland, Flevoland, Drenthe, Utrecht, etc. Om 11:00 uur waren we ondanks de slechte weersvoorspellingen met een respectabel aantal van 83 deelnemers, waarvan er minimaal 6 voor de allereerste keer meereden. Voor nieuwe verslaafden (de toertochtverslaving zou op lijst 1 van de Opiumwet moeten staan) worden altijd buddy’s geregeld, zodat je je als nieuweling niet voelt ‘zwemmen’ tussen die grote groep in zwart leer geklede mannen en vrouwen (die overigens doordeweeks grotendeels in driedelig pak ergens, meestentijds in loondienst, op een kantoor aan de groene thee of cappuccino zitten). Zelf mocht ik buddy zijn van René die als ik het mij goed herinner uit Krommenie afkomstig is en samen met drie boezemvrienden na vandaag geen toertocht meer zal missen. Ik heb hem niet eens zo heel lang hoeven bedreigen om mij deze belofte te doen!

img1100884482

Alex keek rond een uurtje of 11:00 vanaf een hoogte op zijn gepeupel neer en zag dat het goed was. Na wat aanwijzingen wat we voor de veiligheid vooral wel en niet moesten doen, vertrokken we langs de groene Bergse bomen richting het noorden. Dat was maar goed ook, want Buienradar vertelde ons dat alles ten zuiden van de lijn Bergen – Hoorn meerdere millimeters regen zou ontvangen. Super genieten was het om met een sliert van 83 Intruders over de Westfriese Zeedijk te slingeren. Een handjevol wandelaars die daar rondliep om met grote telelenzen het gevogelte op de gevoelige plaat vast te leggen, wist niet hoe snel ze die camera op die unieke groep motorrijders moest richten. Er werd enthousiast gezwaaid en vrolijk gelachen, met andere woorden: geen enkele vogelaar had er kennelijk moeite mee dat die zware motoren met hier en daar een open uitlaat ervoor zorgden dat menig vogel eerder aan zijn vlucht naar het warme zuiden begon dan gebruikelijk.

img1100884750

Tijdens de eerste rookpauze moest ik even multitasken. Uiteraard moest ik wat beelden schieten voor het inmiddels traditionele YouTube-filmpje, maar ik moest ook mijn voicemail afluisteren waar een lid op stond die zich wegens motorpech moest excuseren én mijn ouders laten weten dat we over tien minuten Anna Paulowna binnen zouden rijden. Gelukkig ben ik niet aan de nicotine, dus kon ik dit allemaal nog voor elkaar krijgen voordat we weer opstapten. En voilà, toen we vervolgens Anna Paulowna binnenreden bleek het hele dorp te zijn uitgelopen. Ik denk dat mijn vader daar langs de deuren is gegaan om iedereen te laten weten dat ZIJN zoon even later samen met een paar vrienden langs zou komen. De dorpelingen stonden zelfs al óp de rotonde klaar om foto’s van ons te maken. Ben benieuwd of sommige van die foto’s inmiddels online te vinden zijn.

img1100885387

Niet lang daarna was het tijd om de lunchkaart in Schagen te bekijken. Onder het genot van een bakje koffie probeerde ik mijn ouders duidelijk te maken dat we toch écht allemaal nette mensen zijn, maar helaas trok Jos toen zijn scheur open. Niet lang hierna zijn mijn ouders weggegaan… vreemd… Maar gelukkig heb ik inmiddels uit betrouwbare bron vernomen dat ze er echt van hebben genoten!

Terwijl de wolken verder landinwaarts dreven en dat voor ons zelfs betekende dat we die zonnebrillen niet meer alleen voor de sier op hadden, reden wij door naar Medemblik met één van de mooiste eindpunten van alle IOCH-tochten van dit jaar: Kasteel Radboud met uitzicht op het IJsselmeer. Daar konden we nog even uitgebreid napraten en nagenieten van deze nazomerse IOCH-happening en alvast fantaseren over de volgende keer. Sommigen werden zelfs zo weemoedig, dat zij met hun blik over het IJsselmeer oude vissersliederen gingen zingen. Het enige vocht waarmee wij derhalve die dag te maken hebben gehad, was het traanvocht van de bikers die geen afscheid konden nemen. Maar niet getreurd, over twee weken staat de volgende tocht alweer voor de deur!

Toertochtimpressie YouTube:

Toertocht Noord-Brabant, 4 juli 2010

img1015830415Met een ochtendtemperatuurtje tussen de 15 en 20 graden Celsius vertrokken we ’s zondags 4 juli al vroeg uit Noord-Holland om met onze vrienden van het IOCH de eerste toertocht van ad interim provinciehoofd Ruud van Wijk in Noord-Brabant te rijden. Op de aansluiting van de A10 met de A1 ging het bijna mis, want ik dacht toch écht dat ik in het magazine als verzamelpunt de BP Honswijk aan de A1 zag staan. Gelukkig laat PH Noord-Holland Alex Pleijster zich niet zomaar van zijn pad afbrengen (ook niet op een leenmotor), en stonden we ruim op tijd op de juiste verzamelplek op de A2. Nog zo’n kleine 70 kilometertjes bij het startpunt Noord-Brabant vandaan.

In Hank troffen we verstopt in een dalletje achter een weggetje waarvan je zou denken dat niemand daar ooit inrijdt een parkeerplaats waar al tientallen Intruders in de hete zon stonden te blinken. Ook lagen er hier en daar wat bootjes te dobberen, maar daar ging het vandaag niet om. Met een ruime honderd Intruders een paar uurtjes toeren en bijkletsen met oude bekenden, daar ging het vandaag wel om! Na een bakkie koffie, het wegstoppen van de jassen in verband met de hete zon en het introductiepraatje van Ruud vertrokken we vlak na de klok van 11:00 uur met een stoet van 133 deelnemers op 110 Intruders. Zoals altijd een machtig gezicht dat meerdere keren in applaus van passanten resulteerde.

img1015830466

Al snel na de start had Ruud duidelijk een boer gecharterd voor wat verkoeling, want de waterspuit stond onmiskenbaar meer op de weg gericht dan op het gortdroge gras. Helaas voor het boerengezin dat ongetwijfeld achter de gordijntjes zich stond te vergniffelen om al die motorrijders die een koude douche zouden krijgen, waren de meesten zo slim om het ritme van de spuitinstallatie af te wachten en net zo droog de weg te vervolgen als deze was aangevangen.

Na een kleine 30 kilometer kwamen we aan bij de pont Drongelen, die ons in drie delen naar de overkant bracht. Een prachtig stukje voor de film die ik vandaag besloot te maken (in plaats van de gebruikelijke fotoseries). Aangekomen op het Anton Pieckplein te Drunen konden we de magen vullen. Een lid dat bij mij in de rij stond spijkerde meteen mijn algemene kennis bij, door mij te verwittigen van het feit dat de Autotron die nu in Rosmalen wordt gehouden voorheen in dit etablissement plaatsvond. Leuk wetedingetje!

Na een uitstekende lunch waar niemand zich voor hoefde te haasten, vertrok de stoet richting de Loonse en Drunense Duinen. Een locatie waar ik nog warme gevoelens bij krijg, als ik bedenk dat ik daar een ruime 16 jaar geleden met mijn toenmalige vriendin en inmiddels al enige tijd mijn eega in de duinen lag te knuffelen. Tjsa, wat je van ver haalt is lekker hè?! Tegen de klok van 16:00 uur en zo’n 100 kilometer later arriveerden we op het eindpunt, een pittoresk pleintje bij het Arsenaal in Geertruidenberg. Doordeweeks ongetwijfeld een bezoekje waard!

Het weer, de sfeer, de route, de motoren, het eten, de pauzes, het weerzien.. Alles was zoals het moest zijn. Met weer een prachtige route in het geheugen kan ik eerlijk gezegd niet wachten tot de volgende toertocht, met hopelijk weer alles net zo goed geregeld als vandaag!

Mijn naam is Billie

img960913914Mijn naam is Billie en ik ben een Chihuahua. Ik reis sinds een ruim jaartje mee met bijna elke toertocht van de IOCH. Ik rijd in een tanktas mee op de tank van mijn baasje. En omdat ik het enige huisdier ben dat meegaat met de toertochten, voel ik me een echte IOCH-mascotte. Niet zo’n pluchen beestje wat achterop een sissybar is vastgebonden, maar een real-life dog!! Wat dat betreft vind ik het jammer dat mijn baasje en ik niet mee zijn geweest met de toertocht van Zeeland dit jaar, want eigenlijk hoop ik op een eigen ‘Biker Of The Year’-award. Dit jaar zal dat helaas niet meer lukken, misschien volgend jaar…

Vandaag ben ik met mijn baasje naar Flevoland geweest. In het centrum van Almere werden we verwelkomd door zo’n 100 motorrijders. Ik zag weer veel bekende gezichten en sommigen kwamen even langs om me te aaien. Wat dat betreft voel ik me echt geaccepteerd binnen de club met al die stoere mannen en stoere vrouwen.

Iets na 11:00 uur vertrokken we met de hele stoet vanuit het centrum. Na een paar kilometer stonden we een tijdje stil. Ik hoorde wat geroezemoes over iemand die gevallen was en vervoerd was naar het ziekenhuis. Dat is natuurlijk geen goed begin van een toertocht. Ik ben daar wel van geschrokken, want dat kan mijn baasje en mij natuurlijk ook gebeuren. Na een poosje gingen we echter toch verder en reden we over een dijk langs windmolens en veel water. Hier geniet ik altijd extra van, van die heerlijke frisse lucht en het geluid van de meeuwen in de lucht. Ik ben weleens jaloers op de schapen die ik op dat soort plekken altijd in de weiden zie grazen. Als ik de kans zie om ze eens lekker op te jagen zal ik dat niet nalaten!

Bij een jachthaven in Almere-Haven mocht ik even uit de tanktas en heb ik gekeken naar voorbij varende boten en overvliegende merels. Hierna reden we via Zeewolde en voorbij Harderwijk naar ‘Flevonice’. Tussendoor zag ik hier en daar de paarden rennen in het veld. Ik heb me weleens laten vertellen dat ze zenuwachtig worden van het geronk van de motoren, maar volgens mij willen ze gewoon het liefst meerennen met de stoet! Eigenlijk zijn die motoren natuurlijk gewoon mechanische paarden, en misschien zien die sukkels het verschil niet eens.

Bij Flevonice hebben we een hapje gegeten. Daar heb ik nog even lekker gestoeid met Rick, een clubgenoot van mijn baasje. Het baasje van Doerak had bij Flevonice een leuke verrassing voor ons. Doerak is overigens een kat die ook van motoren houdt, maar het eng vindt om mee te rijden. Hij heeft zich laten vertellen dat er weleens wat van de motor van zijn baasje afvalt, en hij wil zijn zeven levens daar niet aan verspillen. Goed, ik dwaal af: de leuke verrassing, daar had ik het over. We mochten met zijn allen over de asfaltbaan waar ’s winters ijs op ligt. Broer Konijn werd daar ook helemaal enthousiast van. Toen hij zag dat ik meereed op een motor, wilde hij dat ook. Zijn poging om dat te proberen is hem fataal geworden, de arme donder. Volgens sommigen heeft hij ons nog wel uitgezwaaid..

Als toetje kregen we nog een keer een dijkje langs het water en kwamen we na een rit van net iets meer dan 100 kilometer aan op een uitstulping in het landschap, het plaatsje Schokland dat heel vroeger een eiland is geweest. Wat ik daar nog heel bijzonder vond, waren de aparte koeien die daar in de wei stonden. Die waren allemaal hetzelfde gekleurd, zwart met een hele brede witte bies over de buik. Ik heb inmiddels begrepen dat dat rasechte ‘lakenvelders’ zijn, een redelijk zeldzaam soort runderras. Vlak voordat mijn baasje en ik naar huis gingen zijn we nog even op de foto gezet.

img960915156

Mensen, ik heb er weer van genoten jullie mascotte te mogen zijn vandaag. Ik verheug me alweer op de volgende keer!

Stoppen op het hoogtepunt

img936244705Zondag 18 april 2010. Anderhalve week van tevoren zat ik al met geknepen billen met de laptop op de bank op de weerpagina van AgriHolland te kijken, omdat ze daar pretenderen het weer voor de komende twee weken te kunnen voorspellen. Mijn ervaring met die site tot nu toe is dat het nooit klopt. Maargoed, hoop doet leven. Waar aanvankelijk 60% regen werd voorspeld, bleek enkele dagen voor het weekend dat het zonnetje zou schijnen en dat het een prachtige lentedag zou worden. Als het andersom was geweest dan had ik uiteraard gebaald. Nu was alles in kannen en kruiken voor de eerste IOCH-toertocht van het jaar.

Met een grote groep Noord-Hollanders (stuk of 15 dacht ik?) verzamelden we bij een benzinestation langs de A1. Van Alex kreeg ik de opdracht om buddy te zijn voor Jolanda die voor het eerst meereed. Ik weet nog dat ik zo’n anderhalf jaar geleden in hetzelfde schuitje zat als Jolanda en dat Alex zelf toen mijn buddy was. Ik heb dat toen als heel prettig ervaren, want ik kende nog niemand en wist nog niet hoe alles georganiseerd was. Inmiddels ben ik gelukkig ‘ervaren’ genoeg om de rol van buddy zelf op me te nemen.

img931482869

Vanaf het benzinestation reden we naar het verzamelpunt, waar we na telling met in totaal 160 leden op 150 motoren aanwezig bleken. De start was wat vertraagd. Even daarvoor had ik heel gezellig met twee agenten gesproken en had ik ze enthousiast verteld vanaf welke locatie we zouden starten. Rond de starttijd stonden ze als jonge kinderen naar al dat blinkende speelgoed te kijken, verlangend naar het moment dat al het chromen geweld voorbij zou schuiven. Omdat een klein deel van de leden wellicht weet dat die kentekenplaat er niet naast mag hangen, of dat het aantal decibellen uit de uitlaten discutabel grensoverschrijdend zijn, bleek men wat huiverig om langs die blauwrood bestickerde auto te rijden. Bijzonder is het dan, dat de interpretatie vanuit de groep kennelijk iets is in de trant van: “Waar willen ze ons op betrappen?”, terwijl de mannen zelf gewoon graag even een kijkje komen nemen naar ons speelgoed. En wat zullen ze hebben genoten!

De route die Henk had uitgezet ging voor het eerste overgrote deel exact langs de ANWB-heuvelrugroute. Die route heeft de ANWB natuurlijk niet voor niets, die is werkelijk prachtig. Heel even werden we heel zenuwachtig toen nota bene de motor van Henk, het provinciehoofd die de route voorreed, uitviel. Het bleek een kleinigheidje te zijn. De stoet met 150 motoren kon weer snel de route vervolgen. Na een goed verzorge lunch stopten we nog ergens voor een korte rookpauze. Dergelijke pauzes zijn voor de niet-rokers ook heel welkom, want dan kunnen de billen even luchten. Emgi had zijn helmcamera lopen op het moment dat Jolanda een beroep op mij deed als buddy. Haar motor startte namelijk niet. Na bijna een minuut en een nagenoeg lege accu verder ging ik er tegen beter weten in maar even op zitten. Ik met mijn twee linker handen die voor elk wissewasje zijn motor naar de garage brengt. Maar het wonder geschiedde en onder mijn bezielende leiding startte de motor in één keer. Voor degenen die het niet geloven, is dit tafereel vereeuwigd op de videosite van YouTube!


Vervolgens liep de route verder en stopten we ergens op de Voorhavendijk bij Vreeswijk, voor wat ik dacht dat een tweede rookpauze zou zijn. Naar mijn gevoel waren we net lekker op gang en als stopplek was dit mijns inziens niet de meest handige. Het leuke van zo’n tocht is namelijk om bekenden op te zoeken en te spreken. Dat gaat niet zo makkelijk met 150 motoren op rij, dat kan alleen op een groter formaat parkeerplaats. Maar dit keer had de organisatie kennelijk bedacht dat er niet voor niets een gezegde is dat je moet stoppen op je hoogtepunt. Met enige moeite en een belletje naar Alex wisten we als Noord-Hollanders elkaar te vinden en de rit naar huis te aanvaarden. Op naar de volgende IOCH-tocht!

Toertocht Utrecht 2009

img737559006

IJsselstein, Lekdijk, Bodegraven, Breukelen

Nadat ik zaterdag aan het grootste Europese hardloopevenement, de Dam tot Damloop, had mogen meedoen, stond er zondag alweer een ander evenement op de agenda: IOCH Toertocht Utrecht. Voor mij het cirkeltje rond, want vorig jaar was het de eerste toertocht waar ik aan meedeed. Dit jaar de laatste van het seizoen. Er staat er weliswaar nog één op het programma, maar daar kan ik niet bij aanwezig zijn. Dat betekende dat ik vandaag dubbel moest genieten, en dat is gelukt.

Omdat Utrecht redelijk centraal ligt, hoefden we niet voor het ochtendgloren uit de veren. De dag begon met lichte mist, alsof er nog een dekentje over Nederland lag. Vanuit Noord-Holland kwamen we met 14 motoren sterk aan bij AC De Meern. Er schreven zich uiteindelijk 104 motoreigenaren in. Waar vorig jaar de route nog over een deel van Gelderland ging, zaten er nu juist een paar stukjes Zuid-Holland in. We reden via IJsselstein en de prachtige Lekdijk naar Oudewater voor de lunch. De toren van Lopik verdween nog in een hoge mistlaag, maar op de Lekdijk brak de zon door het dunne wolkendek heen. Net op tijd voor een paar unieke plaatjes, waaronder prachtige panorama’s van een lange sliert Intruders langs een nog net iets langere Lekdijk. Mijn vrouw bleek daarnaast zelfs nog in staat een landende parachutist op de gevoelige plaat vast te leggen! Wat kun je je meer wensen op zo’n nazomerse zondag. Een lekkere uitsmijter bij de lunch misschien?

img737559305

Helaas was het terras in Oudewater niet berekend op zo’n 120 in leer gestoken motorrijders, waardoor wij ons genoodzaakt voelden om een hamburgertje bij een friettent even verderop te halen. Vanaf Oudewater reden we vervolgens via Bodegraven naar het eindpunt in Breukelen. In totaal net iets meer dan een bescheiden 100 kilometer later kwamen we op het eindpunt aan. Rond etenstijd waren we alweer thuis, waar ik mij onder het genot van een paar koude rakkers eindelijk kon overgeven aan de spierpijn van de Dam tot Damloop.

540 km zonder zadelpijn

(Tevens gepubliceerd in Intruder Magazine, jaargang 18 – nummer 4 – 2009)

img714851864Na een veel te lange zomerstop qua I.O.C.H.-toertochten was het zondag 30 augustus 2009 tijd om de toertocht Groningen te rijden. Terwijl het buiten nog pikkedonker was ging mijn wekker, zodat ik klokslag 07:00 uur de overige Noord-Hollandse leden bij tankstation Muiden op de A1 kon ontmoeten. Omdat ik wat traag op gang kwam (wat wil je zo vroeg) was ik iets later, maar de andere vier Noord-Hollandse bikkels die net als ik vandaag de elementen en de zadelpijn zouden trotseren stonden gelukkig nog op me te wachten. Meteen nadat ik mijn tank had volgegooid vertrokken we naar het hoge noorden.

In baksteenformatie rijdend op de A6 had ik er totaal geen spijt meer van dat ik vandaag zo vroeg was opgestaan. De zon kwam net op over het Gooimeer, waardoor ellenlange schaduwen van ons motorrijders op het wegdek werden gecreëerd. Om niet in slaap te vallen had ik Alice in Chains op mijn mp3-speler aan staan, waarmee voor mij het plaatje compleet was. Jos reed zoals gebruikelijk voor en die had volstrekt onbedoeld een interessante route uitgestippeld. Hoewel hij ongetwijfeld zal beweren het zo te hebben gepland, ben ik er zeker van dat hij in plaats van ‘snelste route’ zijn Garmin op ‘kortste route’ had ingesteld. Dat resulteerde in een paar stukjes prachtige B-weg, het dorpscentrum van Wolvega en nog wat idyllische Hollandse plekjes die op een zonnige nazomerse zondagmorgen het genieten waard zijn. Waar het ook toe resulteerde, was het feit dat ons aankomsttijdstip met de minuut later werd, met het risico van te laat komen. Om 11:00 uur werden wij verwacht in de Motorschuur in Gasselternijveenschemond, alwaar de I.O.C.H.-toertocht zou aanvangen. Uiteindelijk dus toch maar de Garmin ingesteld op ‘snelste’ route, waardoor we gelukkig om 10:40 arriveerden. Helaas moesten we vlak voor aankomst nog wel een buitje trotseren, maar niet zodanig dat de regenpakken al aan moesten. Dat viel dus alleszins mee.

img713452705

Iets over elven vertrokken we met de stoet van zo’n 100 Intruders, wat altijd een prachtig gezicht is. Veel Groningers die vlak in de buurt van de Motorschuur wonen renden hun woning uit om al dat moois aan zich voorbij te zien schuiven, ondanks dat zij ongetwijfeld wel wat gewend zijn met zo’n motorcamping om de hoek. Kennelijk geeft dat toch het unieke karakter van de I.O.C.H.-toertochten aan. De route zelf was slechts zo’n 80 kilometer, twee rookpauzes en een lunch inbegrepen. Tijdens de eerste rookpauze bleek één motorrijder pech te hebben. Die hebben we uiteindelijk achter moeten laten voor de ANWB. De tweede rookpauze was een leuke verrassing, aangezien we gratis en voor niks een paar rondjes grasbaanrace mochten aanschouwen op het grasbaanparcours in Vledderveen.

img713454238img713454354

Rond 15:30 uur kwamen we op het eindpunt aan. Daar nog wat handjes geschud en vervolgens met een grote groep richting het zuiden. Dat was even wennen en wat mij betreft niet voor herhaling vatbaar. Na wat navigatiefoutjes reden we over de snelweg, maar niet met een rustig toersnelheidje van 100 wat mijns inziens vanwege de veiligheid noodzakelijk is met zo’n grote groep. Nee, 120 was mogelijk dus werd dat ook gereden. Bij inhalen werd geen rekening gehouden met de volgers, waardoor er soms gevaarlijke situaties ontstonden. Eén van de motorrijders vond het zelfs nodig om de stoet via de vluchtstrook even in te halen om kennelijk wat te overleggen met iemand aan kop. Eén keer en nooit meer; als er op deze manier wordt gereden kies ik er volgende keer voor om als ‘lone rider’ huiswaarts te gaan.

Gelukkig werd de dag toch nog goed afgesloten, namelijk een vette hap bij de Burger King met nog drie Noord-Hollandse I.O.C.H. clubgenoten. Rond zonsondergang kwam ik thuis, 540 kilometer op de teller en géén zadelpijn. Moe, voldaan en al dromend over de volgende tocht met de club. En ohja, niet onbelangrijk: de spaken zijn nog heel!

Geen regen, wel een lintje

(Tevens gepubliceerd in Intruder Magazine, jaargang 18 – nummer 3 – 2009)

img592240091Zondag 24 mei 2009 was het weer zover, een provincietoertocht met de Intruder Owners Club Holland. Eindelijk weer eens een weekendje vrij, en nog met prachtig weer ook! Deze keer ging de tocht naar (en door) het zonnige zuiden, Noord-Brabant welteverstaan. Ondanks het slechte weer in Friesland een paar weken geleden, liet mijn eega zich wederom overhalen om op de buddy plaats te nemen. En dat heeft ze geweten!!

’s Morgens om 07:45 uur startte de motor gelukkig in één keer. Laatst liet Lucy mij nog in de steek door tot op heden volstrekt onbekende reden. (Vandaag bedacht dat ik mijn motor Lucy ga noemen, een verbastering van de modelnaam. De rest van de club noemt hun fiets steevast Trudy, dus die naam was al verkeken).

Om 08:00 uur reden we al met een klein clubje richting het verzamelpunt voor de Noord-Hollanders. Met Golden Earring op de mp3 was het vanaf dat moment al puur genieten. Na een korte pauze op het verzamelpunt nabij Utrecht reden we in een rustig gangetje door naar Best, waar we de overige clubleden van de andere provincies ontmoetten. Uitstekend verzorgd met een worstenbroodje en een kopje koffie in zalencentrum ’t Prinsenhof, waar provinciehoofd Hans Koopmans later op de dag een receptie zou houden.

Al snel bleek er een ruime opkomst te zijn, uiteindelijk iets van 170 motoren. De meesten net als de mijne pas opgepoetst. Tegen een uurtje of 11 begonnen we met de tocht. Blauwe hemel met wat fotogenieke vlaswolkjes, graadje of 25 tot 30, windstil, mijn lieffie bij me… Idealere omstandigheden kan ik mij bijna niet voorstellen!

Op de helft van de route, nabij de Belgische grens, genoten we van een ijsje. Daarna snel door naar het lunchpunt. Daar was het eigenlijk al te warm om met een leren broek te blijven lopen, maar op een enkeling na lieten we allemaal onze kleding aan.

img592241974

Vervolgens via wat afgelegen weggetjes met een enorme omweg terug naar het Prinsenhof. Daar mochten we er getuige van zijn dat Hans Koopmans, PH Noord-Brabant, een koninklijk lintje kreeg opgespeld. Hij had dit verdiend na zo’n 40 jaar iets van 20 verschillende vrijwilligersfuncties vol te houden. Waar hij de tijd vandaan haalt mag Joost weten, maar het klonk in elk geval alsof hij het verdiend had.

De PH’s van de andere provincies konden niet achterblijven bij de Koningin, dus ook zij hadden wat presentjes meegenomen. Van elke provincie een aantal authentieke streekproducten. En natuurlijk kreeg Hans namens de club 170 liter symbolische benzine (1,35 euro bijdrage per aanwezig lid).

img592245722

Intussen werd het aardig laat, dus de voorgenomen spaghetti thuis werd een happie met onze matties langs de snelweg. Ruim na etenstijd kwamen we moe maar voldaan weer thuis. Mijn lieffie is er weer eens achter gekomen dat een stuitje hebben niet altijd even functioneel is, maar dat zal wel weer over zijn voordat we naar Ierland vertrekken.

Toertocht Friesland, en meer..

(Tevens gepubliceerd in Intruder Magazine jaargang 18 – nummer 2 – 2009)

img568144233Zondag 3 mei 2009. Op mijn agenda staat de toertocht Friesland, maar de kans dat ik mee kan doen is nihil. Een week terug stond ik namelijk nog met een aantal gebroken spaken stil in Duitsland, ergens tussen de Moezel en het Zwarte Woud. Twee dagen voor de toertocht Friesland zijn de nieuwe spaken nog niet binnen. Naast het feit dat het de eerste rit is die ik dit jaar mee kan doen, speelt er nog iets anders. Het fotoalbum dat ik heb samengesteld met diverse toegezonden clubfoto’s van Mark Pleijster is binnen. Mijn hoop en wens is dat ik die na de tocht namens de club samen met een aantal andere leden kan overhandigen aan zijn broer Alex, zijn weduwe Marjon en zijn zoon Michael. Als ik niet mee kan rijden gaat dat natuurlijk niet lukken. Na wat gemail over en weer voor een alternatief, neem ik de brutale stap om op het forum een verzoek te doen voor een leenmotor. Dit ondanks het feit dat ik me realiseer dat menig clublid liever zijn vriendin uitleent dan zijn motor.

Vrijdagavond 1 mei. Terwijl ik aan het werk ben belt Alex Pleijster, mijn nieuwe PH (ProvincieHoofd) sinds Mark niet meer onder ons is. Hoewel ik een hoop drukte om mij heen heb op mijn werk, weet hij mijn volledige aandacht te trekken en mij na het ophangen van de telefoon nog 10 minuten kippenvel te bezorgen. Ik mag zondag op de motor van Mark aan de toertocht deelnemen. Dat is heftig nieuws waar ik stil van word. Dat is nogal wat, dat besef ik heel goed. Om mijn geluk nog even extra te voeden, belooft mijn vrouw me om een keertje achterop te stappen. Ik kan mijn geluk niet op!

Zondagochtend 3 mei om 08:15 uur melden mijn vrouw en ik me bij Alex thuis. Jos, Simon, Ron en Alex hebben de koffie al op en staan al te wachten. Het is voor de eerste keer dat mijn vrouw mee gaat, en ik hoop dat ze het naar haar zin zal hebben. We vertrekken meteen naar het ontmoetingspunt voor Noord-Holland aan de A7.

Na te hebben getankt vertrekken we bijtijds richting de afsluitdijk. Op het nippertje komen we aan op het verzamelpunt in Friesland. Helaas grist Big Jos het laatste cakeje voor mijn neus weg (Jos, wat ben jij ….), maar tijd om een bakkie te doen hebben we eigenlijk niet meer. Na ons snel even in te schrijven hollen we terug naar de motoren, om die meteen weer te laten ronken. 

img568144347

De tocht start over smalle weggetjes, langs koeien, schapen en rennende paarden. Het Friese landschap ruikt alsof er elk moment een bui kan vallen, maar tot de lunch houden we het droog. Het is alsof de wolken even hun adem hebben ingehouden om vlak voor het tweede deel van de tocht even alles los te laten. 

img568144666Het regent pijpenstelen, maar iemand met internet weet ons te vertellen dat dat hooguit een halfuurtje zal duren. Hij krijgt gelijk, maar een enkeling heeft al eieren voor zijn geld gekozen, de rest schuilt onder kleine afdakjes tot de hevigste buien over zijn. Nadat het fluitsignaal heeft geklonken en nog enkele laatbloeiers halsoverkop hun laatste lunchrestjes doorslikken, vervolgt de route over nat wegdek met hier en daar nog een klein spatje uit de lucht. De regen mag verder eigenlijk geen naam hebben, zelfs zonder regenpak is het prima te doen. Op plekken met wat modder op de weg rij ik extra geconcentreerd om vooral geen glijder te maken met de motorfiets van Mark.

img568146420

Voor ik er erg in heb zijn we op het eindpunt, waar we nog even een bakkie doen en het toilet bezoeken. Vervolgens rijden we gezamenlijk terug over een stormachtige afsluitdijk, waarna ik in gezelschap van Jos, Simon, Alex en mijn vrouw een bezoekje breng aan Marjon en Michael. Namens de club deel ik mee, dat Mark ontzettend veel aan de I.O.C.H. heeft gegeven en dat we een manier hebben gezocht om iets terug te doen. Het fotoalbum verrast Marjon en overtreft de verwachtingen van degenen die er vanaf wisten. Het wordt met veel dankzegging in ontvangst genomen.

img568144944

En zo eindigde voor ons de toertocht Friesland. Dubbel en dwars een onvergetelijke dag, voor mij in het bijzonder omdat ik rijdend op de motor van Mark zo’n prachtig cadeau aan Marjon, Michael en Alex kon geven. Alsof het zo was uitgekiend.