Vuurwerkafval in Utrecht? Tweet het met hashtag

Nadat de politie IJmond-Noord in Noord-Holland het RTL Nieuws haalde met hun initiatief om vuurwerkoverlast via Twitter te kunnen melden, heeft ook Gemeente Utrecht Twitter omarmd als middel om meldingen te vergaren. Nu niet over overlast van knallen, maar het verzoek om bij elkaar geveegd vuurwerkafval op te komen ruimen. Het crowdsourcen van afvalverwerking via Twitter is bij ons weten een ‘voor het eerst’ van de Gemeente Utrecht.

Lees verder op Twittermania: http://twittermania.nl/2013/01/vuurwerkafval-utrecht-tweet-het-met-hashtag/

Stoppen op het hoogtepunt

img936244705Zondag 18 april 2010. Anderhalve week van tevoren zat ik al met geknepen billen met de laptop op de bank op de weerpagina van AgriHolland te kijken, omdat ze daar pretenderen het weer voor de komende twee weken te kunnen voorspellen. Mijn ervaring met die site tot nu toe is dat het nooit klopt. Maargoed, hoop doet leven. Waar aanvankelijk 60% regen werd voorspeld, bleek enkele dagen voor het weekend dat het zonnetje zou schijnen en dat het een prachtige lentedag zou worden. Als het andersom was geweest dan had ik uiteraard gebaald. Nu was alles in kannen en kruiken voor de eerste IOCH-toertocht van het jaar.

Met een grote groep Noord-Hollanders (stuk of 15 dacht ik?) verzamelden we bij een benzinestation langs de A1. Van Alex kreeg ik de opdracht om buddy te zijn voor Jolanda die voor het eerst meereed. Ik weet nog dat ik zo’n anderhalf jaar geleden in hetzelfde schuitje zat als Jolanda en dat Alex zelf toen mijn buddy was. Ik heb dat toen als heel prettig ervaren, want ik kende nog niemand en wist nog niet hoe alles georganiseerd was. Inmiddels ben ik gelukkig ‘ervaren’ genoeg om de rol van buddy zelf op me te nemen.

img931482869

Vanaf het benzinestation reden we naar het verzamelpunt, waar we na telling met in totaal 160 leden op 150 motoren aanwezig bleken. De start was wat vertraagd. Even daarvoor had ik heel gezellig met twee agenten gesproken en had ik ze enthousiast verteld vanaf welke locatie we zouden starten. Rond de starttijd stonden ze als jonge kinderen naar al dat blinkende speelgoed te kijken, verlangend naar het moment dat al het chromen geweld voorbij zou schuiven. Omdat een klein deel van de leden wellicht weet dat die kentekenplaat er niet naast mag hangen, of dat het aantal decibellen uit de uitlaten discutabel grensoverschrijdend zijn, bleek men wat huiverig om langs die blauwrood bestickerde auto te rijden. Bijzonder is het dan, dat de interpretatie vanuit de groep kennelijk iets is in de trant van: “Waar willen ze ons op betrappen?”, terwijl de mannen zelf gewoon graag even een kijkje komen nemen naar ons speelgoed. En wat zullen ze hebben genoten!

De route die Henk had uitgezet ging voor het eerste overgrote deel exact langs de ANWB-heuvelrugroute. Die route heeft de ANWB natuurlijk niet voor niets, die is werkelijk prachtig. Heel even werden we heel zenuwachtig toen nota bene de motor van Henk, het provinciehoofd die de route voorreed, uitviel. Het bleek een kleinigheidje te zijn. De stoet met 150 motoren kon weer snel de route vervolgen. Na een goed verzorge lunch stopten we nog ergens voor een korte rookpauze. Dergelijke pauzes zijn voor de niet-rokers ook heel welkom, want dan kunnen de billen even luchten. Emgi had zijn helmcamera lopen op het moment dat Jolanda een beroep op mij deed als buddy. Haar motor startte namelijk niet. Na bijna een minuut en een nagenoeg lege accu verder ging ik er tegen beter weten in maar even op zitten. Ik met mijn twee linker handen die voor elk wissewasje zijn motor naar de garage brengt. Maar het wonder geschiedde en onder mijn bezielende leiding startte de motor in één keer. Voor degenen die het niet geloven, is dit tafereel vereeuwigd op de videosite van YouTube!


Vervolgens liep de route verder en stopten we ergens op de Voorhavendijk bij Vreeswijk, voor wat ik dacht dat een tweede rookpauze zou zijn. Naar mijn gevoel waren we net lekker op gang en als stopplek was dit mijns inziens niet de meest handige. Het leuke van zo’n tocht is namelijk om bekenden op te zoeken en te spreken. Dat gaat niet zo makkelijk met 150 motoren op rij, dat kan alleen op een groter formaat parkeerplaats. Maar dit keer had de organisatie kennelijk bedacht dat er niet voor niets een gezegde is dat je moet stoppen op je hoogtepunt. Met enige moeite en een belletje naar Alex wisten we als Noord-Hollanders elkaar te vinden en de rit naar huis te aanvaarden. Op naar de volgende IOCH-tocht!

Toertocht Utrecht 2009

img737559006

IJsselstein, Lekdijk, Bodegraven, Breukelen

Nadat ik zaterdag aan het grootste Europese hardloopevenement, de Dam tot Damloop, had mogen meedoen, stond er zondag alweer een ander evenement op de agenda: IOCH Toertocht Utrecht. Voor mij het cirkeltje rond, want vorig jaar was het de eerste toertocht waar ik aan meedeed. Dit jaar de laatste van het seizoen. Er staat er weliswaar nog één op het programma, maar daar kan ik niet bij aanwezig zijn. Dat betekende dat ik vandaag dubbel moest genieten, en dat is gelukt.

Omdat Utrecht redelijk centraal ligt, hoefden we niet voor het ochtendgloren uit de veren. De dag begon met lichte mist, alsof er nog een dekentje over Nederland lag. Vanuit Noord-Holland kwamen we met 14 motoren sterk aan bij AC De Meern. Er schreven zich uiteindelijk 104 motoreigenaren in. Waar vorig jaar de route nog over een deel van Gelderland ging, zaten er nu juist een paar stukjes Zuid-Holland in. We reden via IJsselstein en de prachtige Lekdijk naar Oudewater voor de lunch. De toren van Lopik verdween nog in een hoge mistlaag, maar op de Lekdijk brak de zon door het dunne wolkendek heen. Net op tijd voor een paar unieke plaatjes, waaronder prachtige panorama’s van een lange sliert Intruders langs een nog net iets langere Lekdijk. Mijn vrouw bleek daarnaast zelfs nog in staat een landende parachutist op de gevoelige plaat vast te leggen! Wat kun je je meer wensen op zo’n nazomerse zondag. Een lekkere uitsmijter bij de lunch misschien?

img737559305

Helaas was het terras in Oudewater niet berekend op zo’n 120 in leer gestoken motorrijders, waardoor wij ons genoodzaakt voelden om een hamburgertje bij een friettent even verderop te halen. Vanaf Oudewater reden we vervolgens via Bodegraven naar het eindpunt in Breukelen. In totaal net iets meer dan een bescheiden 100 kilometer later kwamen we op het eindpunt aan. Rond etenstijd waren we alweer thuis, waar ik mij onder het genot van een paar koude rakkers eindelijk kon overgeven aan de spierpijn van de Dam tot Damloop.